LeTransmuteur.Net

Alcidejet กล่าวว่า

Julien Coupat: "ส่วนขยายของการควบคุมตัวของฉันคือการแก้แค้นเล็ก ๆ น้อย ๆ "
Le Monde | 25.05.09 | 12:10 •ปรับปรุง 25.05.09 | 24:33

ในไม่ช้า H เป็นคำตอบของคำถามที่เราถามในการเขียนเพื่อ Julien Coupat . ฟ้อง 15 พฤศจิกายน 2008 สำหรับ "การก่อการร้าย" กับแปดคนอื่น ๆ ถูกจับกุมใน Tarnac (Correze) และปารีสเขาเป็นผู้ต้องสงสัยก่อวินาศกรรมของโซ่รถไฟ เป็นเสมอสุดท้ายที่จะคุมขัง (เขาถามว่าคำบางคำที่อยู่ในตัวเอียง)

คุณไม่อยู่คุมขังของคุณได้อย่างไร

ขอบคุณมาก Tractions, วิ่ง, การอ่าน

เราสามารถเรียกสถานการณ์ของการจับกุมของคุณหรือไม่

แก๊งวัยรุ่นที่คลุมด้วยผ้าติดอาวุธให้ฟันและถูกนำมาให้เราโดยการบังคับ พวกเขาขู่ว่าเราใส่กุญแจมือและนำมาโดยไม่ต้องแรกไม่ได้ถูกทุบทั้งหมด เราถูกลักพาตัวเรือเครื่องที่มีประสิทธิภาพที่ความเร็วเกิน 170 ค่าเฉลี่ยกิโลเมตร / ชั่วโมงบนมอเตอร์เวย์ ในการสนทนาของพวกเขามักจะกลับนายแมเรียน [อดีตหัวหน้าของตำรวจต่อต้านการก่อการร้าย] ซึ่งหาประโยชน์สนุกมากเป็นลูกผู้ชายวัตถุประสงค์เพื่อตบในอารมณ์ขันที่ดีของเพื่อนร่วมงานของเขาในกลางของอำลา เราถูกแยกสี่วันในหนึ่งใน "คุกของผู้คน" น่าเบื่อของพวกเขาในเราจะบ้าบอคอแตกประเด็นซึ่งต้องแข่งขันกับอนาจาร

เป็นผู้หนึ่งที่ดูเหมือนจะบงการของการดำเนินการขอโทษรางอธิบายละครนี้ว่าเป็นความผิดของ "บริการ" ขึ้นมีที่แปลก ๆ ทุกคนโบกมือให้เราในหลายเรื่อง ในวันที่ลักพาตัวฉันยังคงอยู่ที่ขนาดใหญ่ บางรายการข่าวล่าสุดยืนยันแม้พวกเขายังคงโกรธกับการยกเว้นโทษ

การก่อวินาศกรรมของ SNCF โซ่ในประเทศฝรั่งเศสที่ได้รับการอ้างว่าในประเทศเยอรมนี สิ่งที่คุณพูด?

ในช่วงเวลาของการจับกุมของเรา, ตำรวจฝรั่งเศสได้อยู่ในความครอบครองของข่าวประชาสัมพันธ์ฉบับที่อ้างว่านอกเหนือจากการก่อวินาศกรรมก็จะใช้เครดิตการโจมตีอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นพร้อมกันในประเทศเยอรมนี ทางเดินนี้มีข้อบกพร่องหลาย: มันจะส่งมาจากฮันโนเวอร์เขียนในเยอรมันและส่งไปยังหนังสือพิมพ์ข้ามแม่น้ำไรน์โดยเฉพาะ แต่ส่วนใหญ่มันไม่พอดีกับเรื่องสื่อในนามของเราที่กลุ่มเล็ก ๆ ของ fanatics กับ โจมตีในใจกลางของรัฐโดยการแขวนคอสามชิ้นของเหล็กบนเส้น เราจะดังนั้นระวังให้มากที่จะไม่ผ่านรัฐประกาศฉบับนี้หรือในขั้นตอนทั้งในเรื่องโกหกประชาชน

มันเป็นความจริงที่การก่อวินาศกรรมของสายการรถไฟสูญเสียมากจากกลิ่นอายของความลึกลับ: มันเป็นเพียงแค่การประท้วงต่อต้านการขนส่งไปยังประเทศเยอรมนีโดยเสียรถไฟ ultraradioactifs นิวเคลียร์และการบอกเลิกทางเดินของการหลอกลวงที่ยิ่งใหญ่ " วิกฤต. " คำสั่งจบลงด้วยดี SNCF "เราขอขอบคุณผู้โดยสารรถไฟที่เกี่ยวข้องเพื่อความเข้าใจของพวกเขา." อะไรชั้นเชิงยังคงอยู่ในเหล่านี้ "ผู้ก่อการร้าย"!

คุณรู้จักตัวเองในคุณสมบัติของ "anarcho อิสระ" และ "อัลตร้าที่ยังเหลือ"?

ให้ฉันสำรองข้อมูลเล็ก ๆ น้อย ๆ ขณะนี้เราอาศัยอยู่ในฝรั่งเศสสิ้นสุดระยะเวลาของประวัติศาสตร์การแช่แข็งที่มีการก่อตั้งการกระทำคือข้อตกลงระหว่าง Gaullists และ Stalinists ในปี 1945 ที่จะปลดอาวุธคนภายใต้ข้ออ้างของ "หลีกเลี่ยงสงครามกลางเมือง." แง่ของ ข้อตกลงนี้อาจถูกกำหนดให้เป็นไปอย่างรวดเร็วในขณะที่สำเนียงขวาวางเปิดเผยฟาสซิสต์ของตนที่เหลือทิ้งในตัวเองใด ๆ โอกาสที่ร้ายแรงของการปฏิวัติ ข้อได้เปรียบที่เล่นและมีความสุขสำหรับสี่ปีก๊ก Sarkozy, คือการคิดริเริ่มที่จะทำลายสัญญาเพียงฝ่ายเดียวโดยฟื้นฟู "ถูกยับยั้ง" กับคลาสสิกของการเกิดปฏิกิริยาบริสุทธิ์ - บ้า, ศาสนา, เวสต์, แอฟริกา, การทำงาน, ประวัติศาสตร์ของฝรั่งเศสหรือเอกลักษณ์ประจำชาติ

ต้องเผชิญกับอำนาจนี้ในการทำสงครามที่กล้าที่จะคิดเชิงกลยุทธ์และการแบ่งโลกเป็นเพื่อน, ศัตรูและปริมาณเล็กน้อย, ซ้ายยังคงเป็นอัมพาต มันเป็นหลวมเกินไป, ทำลายมากเกินไปและตรงไปตรงมาน่าอดสูมากเกินไปที่จะต้านทานน้อยเพื่อพลังงานที่เธอไม่กล้าที่เธอเป็นศัตรูและเป็นความสุขอย่างใดอย่างหนึ่งโดยหนึ่งที่ฉลาดของมัน องค์ประกอบ สำหรับสุดขีดจากซ้ายไป Besancenot สิ่งที่ผลการเลือกตั้งของตนและต้องออกจากสถานะของกลุ่มเล็ก ๆ ที่มันได้เสมอ vegetating เธอมีมุมมองที่พึงปรารถนายังไม่มีการเพิ่มเติมที่จะนำเสนอมากกว่าเพียงแค่สีเทาโซเวียต ตกแต่งใน Photoshop โชคชะตาของเขาคือการทำให้ผิดหวัง

ในวงของการเป็นตัวแทนทางการเมืองระบอบปกครองมีอะไรที่ต้องกลัวจากทุกคน และพวกเขาจะไม่แน่นอนปกครองสหภาพขายมากขึ้นกว่าเดิมที่จะรบเร้าว่าพวกเขากำลังเต้นรำเป็นเวลาสองปีกับรัฐบาลถ้าบัลเล่ต์ลามกอนาจาร ภายใต้เงื่อนไขเหล่านี้ใช้บังคับเท่านั้นที่สามารถเล่นแก๊ง Sarkozy เพียงศัตรูของเขาอย่างแท้จริงในประเทศนี้ก็เป็นถนนถนนและ inclinations ของเดิมปฏิวัติ คนเดียวในความเป็นจริงในการจลาจลที่เกิดขึ้นตามรอบที่สองของพิธีกรรมของประชามติในเดือนพฤษภาคม 2007 มีการจัดการเพื่อเพิ่มสูงขึ้นในขณะที่ความสูงของสถ​​านการณ์ Alone, แคริบเบียนหรือในการประกอบอาชีพในโรงงานล่าสุดหรือมาซึ่งได้รับการได้ยินคำอื่น

นี้การวิเคราะห์สรุปของโรงละครมีการยืนยันตัวเองตั้งแต่ต้นข้อมูลทั่วไปถูกตีพิมพ์ในเดือนมิถุนายน 2007 จากปลายปากกาของการสั่งซื้อนักข่าว (ได้แก่ Le Monde) บทความก่อนการเปิดเผยอันตรายสาหัสที่จะสถานที่ใด ๆ ชีวิตทางสังคม "anarcho อิสระ" เรายืมพวกเขาจะเริ่มต้นจากองค์กรการจลาจลที่เกิดขึ้นเองซึ่งในหลาย ๆ เมืองเพื่อให้การต้อนรับ "ชัยชนะการเลือกตั้ง" ของประธานาธิบดีคนใหม่

ด้วยวิธีนี้นิทานของสื่อ "anarcho อิสระ" เราออกแบบรายละเอียดของภัยคุกคามที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยได้ใช้อย่างเชื่อฟัง, บุกจับกุมการกำหนดเป้าหมายเพื่อให้เนื้อบางและใบหน้าบางส่วน เมื่อเราไม่สามารถมีน้ำล้นเรายังสามารถกำหนดช่องและมีการกักขังเขา หรือว่าของ "ข้าวเกรียบ" ซึ่งขณะนี้คนงานตัด Clairoix สับสนเด็กในเมืองที่นักศึกษาและผู้ประท้วงปิดกั้นความคิดฟุ้งซ่าน-cons แต่ยังคงมีประสิทธิภาพในการบริหารงานตามปกติของความสงบทางสังคมสามารถอาชญากร การกระทำที่ไม่อาศัยอยู่ และมันเป็นความตั้งใจของอำนาจใหม่เพื่อรับมือกับศัตรูเป็นเช่นนี้โดยไม่รอให้มันถูกแสดงออกมา นั่นคือภารกิจของหมวดหมู่ใหม่ของการปราบปราม

มันเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในที่สุดก็เป็นหนึ่งในฝรั่งเศสที่จะรับรู้ "anarcho อิสระ" หรือว่า Ultra-เหลือคือการเคลื่อนไหวทางการเมืองซึ่งมีความมั่งคั่งในปี ค.ศ. 1920 และผู้ที่มี, หลังจากนั้นไม่เคยผลิตอะไร แต่ปริมาณ marxology ไม่เป็นอันตราย นอกจากนี้โชคชะตาที่ผ่านมาของคำว่า "อัลตร้าที่ยังเหลือ" ที่ได้อนุญาตให้นักข่าวบางกระตือรือร้นที่จะแคตตาล็อกโดยไม่ต้องยิงยิงก่อการจลาจลชาวกรีกเมื่อเดือนธันวาคมเป็นหนี้มากถึงข้อเท็จจริงที่ว่าไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่พิเศษที่ยังเหลือหรือแม้กระทั่งว่ามี ไม่เคยมีอยู่

ณ จุดนี้และในความคาดหมายของล้นที่สามารถจัดการกับระบบของการปลุกปั่นคณาธิปไตยทั่วโลกและฝรั่งเศสที่อ่าวใช้ตำรวจในประเภทเหล่านี้เร็ว ๆ นี้ควรจะต้องทนทุกข์ทรมานการอภิปราย เราไม่สามารถคาดการณ์ แต่ที่ของ "anarcho อิสระ" หรือ "อัลตร้าที่ยังเหลือ" ในที่สุดเหนือกว่าความโปรดปรานของ Spectacle, ผลักไสให้ก่อจลาจลในลึกลับที่ justifies ทุกอย่าง

ตำรวจเห็นว่าคุณเป็นผู้นำของกลุ่มเกี่ยวกับการเปลี่ยนไปใช้การก่อการร้าย คุณคิดอย่างไร?

เรียกร้องน่าสงสารไม่สามารถเป็นไปได้ว่าระบอบการปกครองจากหมิ่นล้มลงในความว่างเปล่า

ไม่ก่อการร้ายคำสำหรับคุณคืออะไร?

ไม่มีอะไรที่สามารถอธิบายได้ว่ากรมข่าวกรองและความมั่นคงของแอลจีเรียน่าสงสัยว่าจะมีการบงการที่มีความรู้จาก DST คลื่นของระเบิดในปี 1995 ไม่ได้ถูกระบุไว้ในหมู่องค์กรก่อการร้ายระหว่างประเทศ ไม่มีอะไรที่สามารถอธิบายได้ทั้งการแปลงร่างอย่างฉับพลันของ "การก่อการร้าย" ในฮีโร่ปลดปล่อยซึ่งเป็นพันธมิตรในการคืบสำหรับข้อตกลงใน Evian ตำรวจอิรักหรือ "ปานกลางตอลิบาน" ในวันนี้ตามการพลิกกลับล่าสุด หลักคำสอนของสหรัฐยุทธศาสตร์

ไม่มีอะไรยกเว้นอำนาจอธิปไตย เป็นอำนาจอธิปไตยในโลกนี้ซึ่งหมายถึงการก่อการร้าย ที่ปฏิเสธที่จะมีส่วนร่วมในอำนาจอธิปไตยนี้จะต้องระมัดระวังที่จะไม่ตอบคำถามของคุณ ที่ละโมบ crumbs บางส่วนจะทำงานได้ทันที แต่นั่นไม่ได้ยับยั้งความเชื่อที่ไม่ดีพบบางกรณีคำแนะนำของทั้งสองอดีต - "ผู้ก่อการร้าย" กลายเป็นนายกรัฐมนตรีของอิสราเอลประธานอื่น ๆ ของปาเลสไตน์และทั้งสองได้รับการสวมมงกุฎทุก รางวัลโนเบล สันติภาพ

ความคลุมเครือรอบคุณสมบัติของ "การก่อการร้าย", เป็นไปไม่ได้อย่างชัดแจ้งในการกำหนดมันไม่ได้ใช้ช่องว่างใด ๆ ชั่วคราวในการบังคับใช้กฎหมายฝรั่งเศส: พวกเขาเป็นหลักการของสิ่งที่เราสามารถจะกำหนดไว้เป็นอย่างดี: ต่อต้านพวกเขาค่อนข้างเป็นตัวแทนของสภาวะการทำงาน ต่อต้านการก่อการร้ายเป็นเทคนิคของรัฐบาลที่มีรากมาจากศิลปะเก่าของ cons ก่อความไม่สงบ-สงครามที่เรียกว่า "จิตใจ" ที่จะสุภาพ

ต่อต้านการก่อการร้าย, ตรงกันข้ามกับสิ่งที่ยาวจะแนะนำเป็นวิธีที่ไม่ได้ในการต่อสู้กับการก่อการร้ายก็เป็นวิธีที่หนึ่งผลิตภัณฑ์บวกศัตรูทางการเมืองเป็นผู้ก่อการร้าย นี่คือความหรูหรายั่ว, แทรกซึมเฝ้าระวังการข่มขู่และการโฆษณาชวนเชื่อโดยวิทยาศาสตร์ทั้งของการจัดการสื่อ "สงครามจิตวิทยา", การผลิตของหลักฐานและ การก่ออาชญากรรมโดยการควบรวมกิจการเป็นตำรวจและตุลาการเพื่อทำลาย "ภัยคุกคามซึ่งถูกโค่นล้ม" โดยการเชื่อมโยงเข้าด้วยกันของประชากรศัตรูภายใน, ศัตรูทางการเมืองที่จะส่งผลกระทบต่อความหวาดกลัว

สิ่งสำคัญในสงครามสมัยใหม่คือ "การต่อสู้เพื่อจิตใจและความคิด" ที่ยิงทั้งหมดได้รับอนุญาต กระบวนการพื้นฐานที่นี่คือคงที่: ต่างกันศัตรูที่จะตัดคนและเหตุผลร่วมกันเปิดเผยมอนสเตอร์ที่อยู่ภายใต้เครื่องประดับ, หมิ่นประมาท, หมิ่นต่อสาธารณชนปลุกระดม basest ครอบงำ เสมหะของพวกเขาสนับสนุนให้เกลียดชัง. "กฎหมายจะต้องถูกใช้เป็นอาวุธเพียงหนึ่งในคลังแสงของรัฐบาลและในกรณีนี้หมายถึงอะไรมากไปกว่าปกโฆษณาชวนเชื่อสำหรับการกำจัดของสมาชิกที่ไม่พึงประสงค์ของประชาชน . เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุดควรจะเป็นว่ากิจกรรมการให้บริการทางด้านกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับความพยายามทำสงครามของทางรอบคอบมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ "แนะนำไว้แล้วในปี 1971 นายพลจัตวา แฟรงก์ Kitson [ทั่วไปในอดีตกองทัพอังกฤษ, นักทฤษฎี สงครามต่อต้าน-insurrectionelle] ผู้รู้บางสิ่งบางอย่าง

เมื่อไม่เจ็บในกรณีของเราต่อต้านการก่อการร้ายมีเตาอบ มันยังไม่พร้อมในฝรั่งเศสที่จะให้เราข่มขวัญ ส่วนขยายจากสถานกักกันของฉัน "เหมาะสม" คือการแก้แค้นเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เข้าใจให้ทรัพยากรที่มีให้และความลึกของความล้มเหลวเป็นความกระตือรือร้นที่เข้าใจเป็นเพียงเล็กน้อย "บริการ" โทรมจาก 11 พฤศจิกายน เพื่อช่วยเราในการกดเป็นอันตรายต่อ filocher, ยอดเยี่ยมที่สุดหรือของสหายของเรา Combien cette logique de représailles a d'emprise sur l'institution policière, et sur le petit cœur des juges, voilà ce qu'auront eu le mérite de révéler, ces derniers temps, les arrestations cadencées des « proches de Julien Coupat « .

Il faut dire que certains jouent, dans cette affaire, un pan entier de leur lamentable carrière, comme Alain Bauer [criminologue] , d'autres le lancement de leurs nouveaux services, comme le pauvre M. Squarcini [directeur central du renseignement intérieur] , d'autres encore la crédibilité qu'ils n'ont jamais eue et qu'ils n'auront jamais, comme Michèle Alliot-Marie .

Vous êtes issu d'un milieu très aisé qui aurait pu vous orienter dans une autre direction…

« Il ya de la plèbe dans toutes les classes » (Hegel).

Pourquoi Tarnac ?

Allez-y, vous comprendrez. Si vous ne comprenez pas, nul ne pourra vous l' expliquer , je le crains.

Vous définissez-vous comme un intellectuel? Un philosophe ?

La philosophie naît comme deuil bavard de la sagesse originaire. Platon entend déjà la parole d'Héraclite comme échappée d'un monde révolu. A l'heure de l'intellectualité diffuse, on ne voit pas ce qui pourrait spécifier « l'intellectuel », sinon l'étendue du fossé qui sépare, chez lui, la faculté de penser de l'aptitude à vivre. Tristes titres, en vérité, que cela. Mais, pour qui , au juste, faudrait-il se définir?

Etes-vous l'auteur du livre L'insurrection qui vient ?

C'est l'aspect le plus formidable de cette procédure : un livre versé intégralement au dossier d'instruction, des interrogatoires où l'on essaie de vous faire dire que vous vivez comme il est écrit dans L'insurrection qui vient , que vous manifestez comme le préconise L'insurrection qui vient , que vous sabotez des lignes de train pour commémorer le coup d'Etat bolchevique d'octobre 1917, puisqu'il est mentionné dans L'insurrection qui vient , un éditeur convoqué par les services antiterroristes.

De mémoire française, il ne s'était pas vu depuis bien longtemps que le pouvoir prenne peur à cause d'un livre . On avait plutôt coutume de considérer que, tant que les gauchistes étaient occupés à écrire, au moins ils ne faisaient pas la révolution. Les temps changent, assurément. Le sérieux historique revient.

Ce qui fonde l'accusation de terrorisme, nous concernant, c'est le soupçon de la coïncidence d'une pensée et d'une vie; ce qui fait l'association de malfaiteurs, c'est le soupçon que cette coïncidence ne serait pas laissée à l'héroïsme individuel, mais serait l'objet d'une attention commune. Négativement, cela signifie que l'on ne suspecte aucun de ceux qui signent de leur nom tant de farouches critiques du système en place de mettre en pratique la moindre de leurs fermes résolutions; l'injure est de taille. Malheureusement, je ne suis pas l'auteur de L'insurrection qui vient – et toute cette affaire devrait plutôt achever de nous convaincre du caractère essentiellement policier de la fonction auteur.

J'en suis, en revanche, un lecteur. Le relisant, pas plus tard que la semaine dernière, j'ai mieux compris la hargne hystérique que l'on met, en haut lieu, à en pourchasser les auteurs présumés. Le scandale de ce livre, c'est que tout ce qui y figure est rigoureusement, catastrophiquement vrai , et ne cesse de s'avérer chaque jour un peu plus. Car ce qui s'avère, sous les dehors d'une « crise économique », d'un « effondrement de la confiance », d'un « rejet massif des classes dirigeantes », c'est bien la fin d'une civilisation, l'implosion d'un paradigme : celui du gouvernement , qui réglait tout en Occident – le rapport des êtres à eux-mêmes non moins que l'ordre politique, la religion ou l'organisation des entreprises. Il ya, à tous les échelons du présent, une gigantesque perte de maîtrise à quoi aucun maraboutage policier n'offrira de remède.

Ce n'est pas en nous transperçant de peines de prison, de surveillance tatillonne, de contrôles judiciaires, et d'interdictions de communiquer au motif que nous serions les auteurs de ce constat lucide, que l'on fera s'évanouir ce qui est constaté. Le propre des vérités est d'échapper, à peine énoncées, à ceux qui les formulent. Gouvernants, il ne vous aura servi de rien de nous assigner en justice, tout au contraire.

Vous lisez « Surveiller et punir » de Michel Foucault . Cette analyse vous paraît-elle encore pertinente?

La prison est bien le sale petit secret de la société française, la clé, et non la marge des rapports sociaux les plus présentables. Ce qui se concentre ici en un tout compact, ce n'est pas un tas de barbares ensauvagés comme on se plaît à le faire croire, mais bien l'ensemble des disciplines qui trament, au-dehors, l'existence dite « normale ». Surveillants, cantine, parties de foot dans la cour, emploi du temps, divisions, camaraderie, baston, laideur des architectures : il faut avoir séjourné en prison pour prendre la pleine mesure de ce que l'école, l'innocente école de la République, contient, par exemple, de carcéral.

Envisagée sous cet angle imprenable, ce n'est pas la prison qui serait un repaire pour les ratés de la société, mais la société présente qui fait l'effet d'une prison ratée. La même organisation de la séparation, la même administration de la misère par le shit, la télé, le sport, et le porno règne partout ailleurs avec certes moins de méthode. Pour finir, ces hauts murs ne dérobent aux regards que cette vérité d'une banalité explosive : ce sont des vies et des âmes en tout point semblables qui se traînent de part et d'autre des barbelés et à cause d'eux.

Si l'on traque avec tant d'avidité les témoignages « de l'intérieur » qui exposeraient enfin les secrets que la prison recèle, c'est pour mieux occulter le secret qu'elle est : celui de votre servitude, à vous qui êtes réputés libres tandis que sa menace pèse invisiblement sur chacun de vos gestes.

Toute l'indignation vertueuse qui entoure la noirceur des geôles françaises et leurs suicides à répétition, toute la grossière contre-propagande de l'administration pénitentiaire qui met en scène pour les caméras des matons dévoués au bien-être du détenu et des directeurs de tôle soucieux du « sens de la peine », bref : tout ce débat sur l'horreur de l'incarcération et la nécessaire humanisation de la détention est vieux comme la prison. Il fait même partie de son efficace, permettant de combiner la terreur qu'elle doit inspirer avec son hypocrite statut de châtiment « civilisé ». Le petit système d'espionnage, d'humiliation et de ravage que l'Etat français dispose plus fanatiquement qu'aucun autre en Europe autour du détenu n'est même pas scandaleux. L'Etat le paie chaque jour au centuple dans ses banlieues, et ce n'est de toute évidence qu'un début : la vengeance est l'hygiène de la plèbe.

Mais la plus remarquable imposture du système judiciaro-pénitentiaire consiste certainement à prétendre qu'il serait là pour punir les criminels quand il ne fait que gérer les illégalismes . N'importe quel patron – et pas seulement celui de Total –, n'importe quel président de conseil général – et pas seulement celui des Hauts-de-Seine–, n'importe quel flic sait ce qu'il faut d'illégalismes pour exercer correctement son métier. Le chaos des lois est tel, de nos jours, que l'on fait bien de ne pas trop chercher à les faire respecter et les stups, eux aussi, font bien de seulement réguler le trafic, et non de le réprimer, ce qui serait socialement et politiquement suicidaire.

Le partage ne passe donc pas, comme le voudrait la fiction judiciaire, entre le légal et l'illégal, entre les innocents et les criminels, mais entre les criminels que l'on juge opportun de poursuivre et ceux qu'on laisse en paix comme le requiert la police générale de la société. La race des innocents est éteinte depuis longtemps, et la peine n'est pas à ce à quoi vous condamne la justice : la peine, c'est la justice elle-même , il n'est donc pas question pour mes camarades et moi de « clamer notre innocence », ainsi que la presse s'est rituellement laissée aller à l'écrire, mais de mettre en déroute l'hasardeuse offensive politique que constitue toute cette infecte procédure. Voilà quelques-unes des conclusions auxquelles l'esprit est porté à relire Surveiller et punir depuis la Santé. On ne saurait trop suggérer, au vu de ce que les Foucaliens font, depuis vingt ans, des travaux de Foucault, de les expédier en pension, quelque temps, par ici.

Comment analysez-vous ce qui vous arrive?

Détrompez-vous : ce qui nous arrive, à mes camarades et à moi, vous arrive aussi bien. C'est d'ailleurs, ici, la première mystification du pouvoir : neuf personnes seraient poursuivies dans le cadre d'une procédure judiciaire « d'association de malfaiteurs en relation avec une entreprise terroriste », et devraient se sentir particulièrement concernées par cette grave accusation. Mais il n'ya pas d' « affaire de Tarnac » pas plus que d' »affaire Coupat », ou d' »affaire Hazan » [éditeur de L'insurrection qui vient] . Ce qu'il ya, c'est une oligarchie vacillante sous tous rapports, et qui devient féroce comme tout pouvoir devient féroce lorsqu'il se sent réellement menacé . Le Prince n'a plus d'autre soutien que la peur qu'il inspire quand sa vue n'excite plus dans le peuple que la haine et le mépris.

Ce qu'il ya, c'est, devant nous, une bifurcation, à la fois historique et métaphysique: soit nous passons d'un paradigme de gouvernement à un paradigme de l'habiter au prix d'une révolte cruelle mais bouleversante, soit nous laissons s'instaurer, à l'échelle planétaire, ce désastre climatisé où coexistent, sous la férule d'une gestion « décomplexée », une élite impériale de citoyens et des masses plébéiennes tenues en marge de tout. Il ya donc, bel et bien, une guerre , une guerre entre les bénéficiaires de la catastrophe et ceux qui se font de la vie une idée moins squelettique. Il ne s'est jamais vu qu'une classe dominante se suicide de bon cœur.

La révolte a des conditions, elle n'a pas de cause . Combien faut-il de ministères de l'Identité nationale, de licenciements à la mode Continental, de rafles de sans-papiers ou d'opposants politiques, de gamins bousillés par la police dans les banlieues, ou de ministres menaçant de priver de diplôme ceux qui osent encore occuper leur fac, pour décider qu'un tel régime, même installé par un plébiscite aux apparences démocratiques, n'a aucun titre à exister et mérite seulement d'être mis à bas ? C'est une affaire de sensibilité.

La servitude est l'intolérable qui peut être infiniment tolérée. Parce que c'est une affaire de sensibilité et que cette sensibilité-là est immédiatement politique (non en ce qu'elle se demande « pour qui vais-je voter ? », mais « mon existence est-elle compatible avec cela ? »), c'est pour le pouvoir une question d'anesthésie à quoi il répond par l'administration de doses sans cesse plus massives de divertissement, de peur et de bêtise. Et là où l'anesthésie n'opère plus, cet ordre qui a réuni contre lui toutes les raisons de se révolter tente de nous en dissuader par une petite terreur ajustée.

Nous ne sommes, mes camarades et moi, qu'une variable de cet ajustement-là. On nous suspecte comme tant d'autres, comme tant de « jeunes », comme tant de « bandes », de nous désolidariser d'un monde qui s'effondre. Sur ce seul point, on ne ment pas. Heureusement, le ramassis d'escrocs, d'imposteurs, d'industriels, de financiers et de filles, toute cette cour de Mazarin sous neuroleptiques, de Louis Napoléon en version Disney, de Fouché du dimanche qui pour l'heure tient le pays, manque du plus élémentaire sens dialectique. Chaque pas qu'ils font vers le contrôle de tout les rapproche de leur perte. Chaque nouvelle « victoire » dont ils se flattent répand un peu plus vastement le désir de les voir à leur tour vaincus. Chaque manœuvre par quoi ils se figurent conforter leur pouvoir achève de le rendre haïssable. En d'autres termes : la situation est excellente. Ce n'est pas le moment de perdre courage.