L'affaire de Tarnac : symptôme d'une société psychotique 
Publié par LeTransmuteur dans : Actualité , Politique , Sociologie Par Jean-Claude Paye
Ar 11 Samhain 2008, rinne na póilíní na Fraince amach a ghabháil iontach de ghrúpa "sceimhlitheoirí" i sráidbhaile beag de Corrèze. Dhá mhí ina dhiaidh sin, dealraíonn sé go bhfuil sé i ndáiríre do dhaoine óga a dhiúltú tomhaltachas agus faireachas, agus go bhfuil oideachas aon fhianaise ina choinne. An socheolaí Jean-Claude ÍMAT, a rinne staidéar ar feadh roinnt blianta an cháite authoritarian na sochaithe an Iarthair, anailís seo úsáid aisteach na frith-sceimhlitheoireacht dlíthe.
Is é an cás eiseamláireach de Tarnac phróiseas mear subjectivation an t-ordú dlí. Tá sé á ionchúiseamh i leith an sceimhlitheoireacht, ní ar bhonn an cion a shonraítear trealamh, ach de réir virtuality tógtha ag an samhlaíocht na cumhachta. 11 Samhain, 2008, mar chuid de "Taiga Oibríocht", 150 póilíní timpeallaithe Tarnac. Ag an am céanna, rinneadh cuardach i Rouen, i bPáras, Limoges, agus Metz. Is é an ghabháil 10 daoine óga os cionn seó ar fad ar eagla atá beartaithe a chruthú.
A ghabháil a bhí i ndáil le gníomhartha de sabotage de línte iarnróid, a ba chúis leis, 8 Samhain, moilleanna ar thraenacha TGV áirithe ar an Paris-Lille. Gníomhartha mailíseach, an uprooting na línte traenach roinnt, a bheith sceimhlitheoirí lipéad, ansin tá siad, ag aon am faoi bhagairt shaol an duine. An t-ionchúiseamh, a rá go bhfuil go leor leideanna, lena n-áirítear na scríbhinní agus an láithreacht cúig dhrochamhras línte beagnach sabotaged ag an am, d'admhaigh go bhfuil aon fhianaise fíor.
Is é seo a bpróifíl gur údar a n-muirir. Gabhadh siad mar gheall ar "Is é a n-dioscúrsa an-radacach agus tá siad naisc le grúpaí coigríche" agus go leor acu "páirt go rialta i taispeántais polaitiúla," mar shampla: "in agóidí i gcoinne an comhad Hedwig agus na míbhuntáistí a neartú na bearta ar inimirce "(1) Mar do thithíocht, tá sé ainmnithe mar" indoctrination áit a bhailiú,, bonn le haghaidh gníomhartha foréigneacha. "
Cé go bhfuil siad an "croí crua de chillín go raibh don streachailt armtha" (2), beidh an chuid is mó a scaoileadh go luath, roinnt coinníollach, daoine eile faoi ghabháil teach, ach atá fós siad gearradh. Níl ach an "ceann" agus a chailín fós i bpríosún. 26 Nollaig, ar ceal an Chúirt Achomhairc de Paris, ar iarratas an t-ionchúiseamh, ordú le haghaidh scaoileadh Julien Coupat (3). 16 Eanáir, d'ordaigh an Chúirt Achomhairc Pháras an scaoileadh, faoi rialú breithiúnach, a Yldune Tobhach. Beidh a scaoileadh a dhaingniú le seomra Dé hAoine 23 imscrúdú de Paris, a mheas, de bhua an tuillteanais, an t-achomharc an ionchúisimh.
Le discours du pouvoir procède à un double déplacement : de simples actes de sabotages, comme il peut, par exemple, y en avoir dans un mouvement social, sont qualifiés de terroristes et ces actes sont nécessairement attribués aux jeunes de Tarnac, malgré que la police reconnaît l'absence de tout élément matériel de preuve. L'image du terrorisme érigée par le pouvoir crée un réel qui se substitue aux faits. Ceux-ci ne sont pas niés, mais toute capacité explicative leur est déniée. Les actes de sabotage ne peuvent être que le fait de personnes désignées comme terroristes. L'acte de nommer, antérieur à toute procédure d'évaluation objective, renverse celle-ci et enferme dans l'image, dans une forme vide.
Une reconstruction du langage
L'absence d'éléments matériels permettant de poursuivre les inculpés n'est pas niée, mais la nécessaire prévalence des faits est renversée au profit de la primauté de l'image construite par le pouvoir. La position du ministre de l'intérieur, Michèlle Alliot-Marie, reprise au sein d'un rapport de la Direction Centrale du Renseignement Intérieur, est particulièrement intéressante : « Ils ont adopté la méthode de la clandestinité, assure la ministre. Ils n'utilisent jamais de téléphones portables et résident dans des endroits où il est très difficile à la police de mener des inquisitions sans se faire repérer. Ils se sont arrangés pour avoir, dans le village de Tarnac, des relations amicales avec les gens qui pouvaient les prévenir de la présence d'étrangers. » Mais la ministre en convient : « Il n'ya pas de trace d'attentats contre des personnes. » (4)
Ces déclarations résument bien l'ensemble de l'affaire. Ce qui fait de ces jeunes gens des terroristes, c'est leur mode de vie, le fait qu'ils tentent d'échapper à la machine économique et qu'ils n'adoptent pas un comportement de soumission « proactive » aux procédures de contrôle. Ne pas avoir de téléphone portable devient un indice établissant des intentions terroristes. Rétablir le lien social est également un comportement incriminé, puisque cette pratique reconstruit le lien symbolique et permet de poser un cran d'arrêt au déploiement de la toute puissance de l'État.
Dans les déclarations de Mme Alliot-Marie la référence aux faits, en l'absence de tout indice matériel probant, ne peut être intégrée rationnellement et engendre la phase du délire, une reconstruction du réel avec l'image du terrorisme comme support.
Ce processus est également visible dans les rapports de police, dans lesquels s'opère, au niveau du langage, toute une reconstruction fantasmatique de la réalité. Ainsi, comme indice matériel prouvant la culpabilité des inculpés, la police parle « de documents précisant les heures de passage des trains, commune par commune, avec horaire de départ et d'arrivée dans les gares » (5) Un horaire de la SNCF devient ainsi un document particulièrement inquiétant, dont la possession implique nécessairement la participation à des dégradations contre la compagnie de chemins de fer. De même, une échelle devient du « matériel d'escalade » et, ainsi, sa possession est un élément à charge.
Cette construction psychotique n'est pas le seul fait des autorités françaises. Elle est partagée par la Belgique. Le 27 novembre, a eu lieu une arrestation, des perquisitions et des saisies chez des membres du comité belge de soutien aux inculpés de Tarnac. Le mandat de perquisition portait la mention « association de malfaiteurs et détériorations en réunion » (6) Détenir des documents relatifs à un comité de soutien peut, selon le rapport de forces du moment, autoriser des poursuites et, en tout cas, associe ses détenteurs à l'enquête menée en France.
Un ordre social psychotique
La mise en scène de l'arrestation et de l'inculpation des « autonomes de Tarnac » est un phénomène qui révèle non seulement un bouleversement de l'ordre juridique, mais aussi une mutation plus profonde, celle de l'ordre symbolique de la société. Le renversement du rôle de la loi est lui-même le phénomène d'une « père-version » de la Loi symbolique.
Les procédures mises en place représentent un des aspects les plus significatifs de la tendance imprimée par la « lutte contre le terrorisme », à savoir qu'un individu est désigné comme terroriste, non pas parce qu'il a commis des actes déterminés, mais simplement parce qu'il est nommé comme tel.
Le pouvoir a la possibilité de créer un nouveau réel, une virtualité qui ne supprime pas, mais qui supplante les faits. La faiblesse du mouvement social, la faillite de la fonction symbolique explique l'absence de frein à la toute puissance de l'État qui se montre en tant qu'image englobante, en tant que figure maternelle. À un ordre social névrotique qui se révèle contradictoire, se substitue une structure psychotique, un ordre qui supprime tout conflit, toute possibilité de confrontation subjective.
L'affaire des « autonomes » de Tarnac n'a pas grand chose à voir avec la vieille notion d'ennemi intérieur et la stigmatisation traditionnelle des opposants politiques. Ici, on ne s'attaque pas à une idéologie déterminée, à une forme de conscience, mais simplement au corps, à des comportements, au refus de s'abandonner à la machine de mort. Il ne s'agit donc pas de démanteler une avant-garde, mais de montrer que le refus de faire de l'argent, d'éviter les dispositifs de contrôle ou la volonté de refaire du lien social constituent une forme d'infraction, la plus grave qui existe dans notre société, un acte terroriste. Cela concerne tout un chacun et non seulement une minorité.
(Un première version de cet article est parue dans L'Humanité du 29 décembre 2008 )
Notes :
(1) « Terrorisme ou tragi-comédie », par Giorgio Agamben, Libération, 19 novembre 2008.
(2) « Au village, sans prétention », par Marie-Noëlle Bertrand et Sébastien Homer, L'Humanité, 28 novembre 2008.
(3) « Sabotages à la SNCF : Julien coupat maintenu en détention », Le Monde, 27 février 2008.
(4) Isabelle Mandraud, « L'obsession de l'ultra gauche », Le Monde, 3 décembre 2008.
(5) Agamben, Op. Cit.
(6) Soutien aux inculpés du 11 Novembre
(source : voltairenet.org )
Mots-clefs : avenir , conscience , domination , nouvel ordre mondial , opposition , peur , réalité , société , système
C e qu'il ne faut pas oublier dans cette histoire, c'est que Julien Coupat et ce Groupe ont été dénoncés par Alain Bauer (ex grand Maitre du GOF « Grand Orient de France » de 2000 à 2003) après la lecture de l'ouvrage de Julien Coupat intitulé « L'insurrection qui vient ».
A ce sujet donc, je vous conseille d'écouter les propos d'Alain Bauer ainsi que de prendre le temps de lire l'ouvrage « L'insurrection qui Vient » -- Pas étonnant après ça qu'ils aient voulu (l'état) donner un exemple… !!! Surtout par les temps de Crise Sociale à venir…
A mitiés A+,
H ugues
La plus grande maladie qui dévore la France est le mensonge !
Les pauvres doivent payer à tout prix à coup d'injustice, de pauvreté, de prison ; c'est écoeurant.
Association de malfaiteurs !!!
Merci de nous rappeler de ne pas oublier ces gens qui sont actuellement en prison sans preuves alors que des pétasses fortunées multi-récidivistes monnayent leurs libertés !!
Je me dis juste qu'avec nos blogs, ou autres lieux d'expressions, on va aussi halluciner si l'on est un jour amené à justifier pourquoi on élève la voix pour défendre telles ou tels causes.
@ tita,
C'est pourquoi, nous devons aller vers la désobéissance civile !!
« Et toi dis moi dans quel sens au système tu es attaché !!!! » Aille !! Trop Fort hein ?
« ya un problème quelque part, on descend tous ! » Ouiii
« Au nom de la dignité humaine, nous avons dit assez !! » Et re QUE OUIIII !!
P'tiiing ça fait plaisir de voir les mots de Keny Arkana .
Désobéissante c'est l'histoire de ma vie… ohOH… à présent je ne vais plus « parler » toute seule !! Et ça… wahoooo, ça fait du bien à ma vie.
@ tita,
J'aime voir ce sourire sur ce visage !!! Oui reste et viens rire avec nous !! Je sais que tu vas beaucoup nous apporter et ne te sens plus seule, car nous sommes ici, les uns pour les autres !! N'est ce pas bande de macaques ? Et vive la loi de la Jungle, la vraie la bonne !!
Il en faut peu pour être heureux !
Je soutiens bien sûr Julien, que j'ai un peu connu il ya une dizaines d'années, quand il était en plein Bloom, et je propose aussi un fil d'information sur Aé ; « Julien coupable ! ".
L' insurrection du temps qui vient sera une Trombe d'amour et de vérité !
Sabotage SNCF : la police a fait « un pur montage »
Benjamin Rosoux (photo) et Mathieu Burnel, tous deux désignés par la police comme faisant partie du « premier cercle » de la Cellule invisible responsable des sabotages de caténaires de la SNCF, contestent en détail le rapport de la Sous-direction de la police antiterroriste, révélé par Mediapart.
Is montáis, ar "obair íon de Scáileán," a deir siad. Ar ais siad chomh maith leis na coinníollacha a choimeád. Idir an dá linn, a ghairm den eile rian, ón nGearmáin, ag Mediapart ar 22 Samhain, lagú níos faide an t-imscrúdú póilíní nach bhféadfaí a bhailiú aon fhianaise fhisiciúil.
Tarnac: Muirir (suirbhé físeán de Mediapart 1/4)
chur tríd an Mediapart
Tarnac: Oibríocht Taiga (suirbhé físeán de Mediapart 04/02)
chur tríd an Mediapart
Tarnac: An frenzy meáin (suirbhé Mediapart 3/4)
chur tríd an Mediapart
Tarnac: A ceist pholaitiúil (suirbhé Mediapart 4/4)
chur tríd an Mediapart
Foinse: mediapart.fr
Léigh: Coiste Dofheicthe - "an éirí amach teacht" - Editions La Fabrique - Márta 2007
I Ching mé é ar an bprionsabal gur féidir le rud ar bith stop a chur leis an uisce agus an leibhéal sóisialta a bhfuil sé rumoured, go guth beag go stopann whispers agus riamh go dtí gur dealraitheach líne friotaíochta . Agus méaduithe aon bhac ach an chumhacht intreach d'uisce.
Mar sin, nár cheart dúinn a chailleann an deis chun labhairt le daoine eile. Ag is measa a bheidh sé i gcéill go bhfuil neamhaird a dhéanamh ar an teachtaireacht, ach go beacht beidh sé seo mar thoradh diúltú ina dhiaidh sin chun a n-aird a tharraingt ar fíricí nach raibh siad aitheanta ...
Julien Coupat: "Is é an síneadh de mo choinneála a díoltas beag"
Le Monde | 25.05.09 | 12:10 • Nuashonraithe 25.05.09 | 24:33
Tá H ere freagraí ar na ceisteanna iarr muid i scríbhinn chuig Julien Coupat . Dhíotáil Samh 15, 2008 le haghaidh "sceimhlitheoireacht" le ocht daoine eile a gabhadh i Tarnac (Correze) agus i bPáras, tá sé in amhras sabotaging catenary iarnróid. Tá sé i gcónaí an ceann deireanach a ngéibheann. (D'iarr sé go bhfuil roinnt focail i gcló iodálach).
Cén chaoi a bhfuil cónaí ort do choinneáil?
Raibh míle maith agat. Tractions, ag rith, ag léamh.
Is féidir linn a thabhairt chun cuimhne ar na cúinsí ar do ghabháil?
A bhuíon ógánach cochallacha armtha leis na fiacla agus tugadh isteach le linn trí bhfeidhm. Bhagairt siad dúinn, handcuffed, agus glacadh gan nach smashed dtús go léir. Bhí muid ar bord kidnapped meaisíní cumhachtach ag luas níos mó ná 170 km / h meán ar mhótarbhealaí. I n-comhráite, ar ais go minic le Marion tUasal [iar-cheannaire na póilíní counterterrorism] a leas as an spraoi manly oiread agus is é an cuspóir Lí i dea-mhéin a chomhghleacaithe i lár an slán. Bhí fhorlámhú againn ar feadh ceithre lá i gceann a gcuid "daoine jails" i leadránach linn chun na saincheisteanna a absurd iomaíocht leis an gáirsiúil.
An ceann a bhfuil an chuma a bheith ar an mastermind na hoibríochta leithscéal míniú seo a vaguely sorcas go raibh an locht ar "seirbhísí" suas ann, nuair a bhí gach cineál daoine waving a chur chugainn i go leor. Go dtí seo, tá mo fuadaitheoirí i gcoitinne. Roinnt míreanna nuachta le déanaí fhianú fiú leanfaidh siad ar buile le saoirse ó phionós.
An sabotage an SNCF catenary sa Fhrainc tar éis éileamh sa Ghearmáin. Cad a deir tú?
Ag an am ar ár gabhála, póilíní na Fraince cheana féin i seilbh na press release ag éileamh, de bhreis ar sabotage a thógfadh sé creidmheasa, ionsaithe eile a tharla ag an am céanna sa Ghearmáin. Tá an conradh míbhuntáistí go leor: tá sé phost ó Hanover, scríofa i nGearmáinis agus a sheoladh chuig nuachtáin ar fud na Réine go heisiach, ach is mó nach bhfuil sé oiriúnach an scéal sna meáin ar ár son, go bhfuil an grúpa beag fanatics leis an ionsaí i gcroílár an stáit ag crochadh trí phíosa iarainn ar na línte. Déanfaimid na nithe seo, dá bhrí sin, an-chúramach go dtí os cionn stáit an fógra seo ná sa nós imeachta, bíodh sé i bréag poiblí.
Is fíor go cailleann an sabotage na línte traenach go leor dá aura de Mystery: go raibh sé ach ina agóid in aghaidh an iompair d'iarnród go dtí an Ghearmáin ag dramhaíl núicléach ultraradioactifs agus a shéanadh ar an sliocht na scam mór " an ngéarchéim. " Críochnaíonn an ráiteas le SNCF an-"muid buíochas a ghabháil leis an traein paisinéirí lena mbaineann a gcuid tuisceana." Cad tact, mar sin féin, sna "sceimhlitheoirí"!
An bhfuil tú féin a aithint i cáilíochtaí ar "anarcho-uathrialacha" agus "ultra-chlé"?
Ceadaigh dom an cúltaca beagán. Tá cónaí orainn faoi láthair sa Fhrainc, an deireadh tréimhse de stair reo a bhunú ghníomh raibh an comhaontú idir an Gaullists agus an Stalinists i 1945 a dhí-armáil na daoine faoi na pretext de "a sheachaint le cogadh sibhialta." Tá téarmaí bhféadfaí an comhaontú a fhoirmliú chun go tapa: cé na haicinn ceart dropping a faisisteach go hoscailte, d'fhág tréigthe eatarthu féin aon ionchas tromchúiseach réabhlóid. É an buntáiste atá ag taitneamh agus, ar feadh ceithre bliana, tá an clique Sarkozy, ag cur leis an tionscnamh a bhriseadh go haontaobhach an comhaontú ag athbheochainte "uninhibited" leis an Classics de imoibriú íon - an buile, an reiligiún, ar an Iarthar, an Afraic, an obair, an stair na Fraince, nó aitheantais náisiúnta.
Ag tabhairt aghaidh leis an chumhacht seo i gcogadh go dares smaoineamh go straitéiseach agus an domhan roinnt ina chairde, naimhde agus méideanna neamhbhríoch, tá an Chlé pairilis. Tá sé ró-scaoilte, ró-gcontúirt, agus frankly, ró-discredited chun an fhriotaíocht a laghad le cumhacht nach bhfuil sí dare, sí, mar namhaid agus delights sé ceann ar cheann an smartest a heilimintí sin. Maidir leis an bhfíor-chlé-go-an Besancenot, is cuma cad a thorthaí toghcháin, agus fiú ag fágáil an staid ina bhfuil grúpaí beaga vegetating sé i gcónaí, tá sí aon dearcadh níos inmhianaithe a thairiscint ná díreach an Sóivéadach liath retouched i Photoshop. Is é a ndán a disappoint.
I réimse an ionadaíocht pholaitiúil, tá an córas rialú aon rud a eagla ó dhuine ar bith. Agus nach bhfuil siad cinnte an maorlathais aontas, díoladh níos mó ná riamh, a importune, go bhfuil siad ag damhsa ar feadh dhá bhliain leis an rialtas má gáirsiúil bailé. Faoi na coinníollacha seo, an bhfeidhm ach amháin go bhfuil in ann a imirt ar an gang Sarkozy, a namhaid ach fíor sa tír seo, tá sé ar an tsráid, an tsráid agus a claonais réabhlóideach d'aois. Aonair, i ndáiríre, san círéibeacha dhiaidh sin go raibh an dara babhta de an dóiteán ar phobalbhreith Bealtaine 2007, tar éis a bhainistiú go n-ardóidh ar feadh nóiméad ag an airde ar an staid. Aonair, an Mhuir Chairib nó i slite beatha mhonarcha nó Cuív, TD beaga anuas, tá éiste focal eile.
An anailís seo gairid ar an amharclann bhí a dhearbhú féin ó foilsíodh eolas ginearálta go luath i mí an Mheithimh 2007, as an peann na n-orduithe iriseoirí (lena n-áirítear Le Monde) na hairteagail chéad nochtadh an baol uafásach a bheadh áit ar bith saol sóisialta "anarcho-uathrialacha". A tugadh ar iasacht againn iad chun tús a chur le heagrú na círéibeacha spontáineach, a, i gcathracha an oiread sin, d'fháiltigh an "Bua Toghcháin" an uachtarán nua.
Leis an fable na meáin "anarcho-uathrialacha" deartha againn próifíl an bhagairt a bhfuil an Aire taobh istigh a úsáidtear obediently, ruathair gabhála spriocdhírithe, a thabhairt ar roinnt flesh agus roinnt aghaidheanna. Nuair is féidir linn a thuilleadh go bhfuil an thar maoil, is féidir linn a shannadh fós sa bhosca agus tá dó bpríosún. Nó gur ar "scáinteoir" atá anois Trasnaigh jumble oibrithe Clairoix, is féidir leis na páistí i gcathracha, mic léinn agus lucht agóide blocála an t-CONS highs, cé go éifeachtach go fóill i mbainistíocht de ghnáthamh pacification sóisialta, coirpigh Ní gníomhartha cónaí,. Agus tá sé ar intinn ag an chumhacht nua chun dul i ngleic leis an namhaid, mar sin, gan fanacht go bhfuil sé in iúl. Is é sin an misean de na catagóirí nua faoi chois.
Nithe sé beag, sa deireadh thiar, tá sé aon duine sa Fhrainc chun aitheantas a thabhairt "anarcho-uathrialacha" nó go bhfuil an ultra-chlé ar ghluaiseacht pholaitiúil a bhí a chuid laethanta maithe sna 1920í agus a bhfuil, riamh, a tháirgtear ina dhiaidh sin rud ar bith ach líon marxology harmless. Thairis sin, owes an rath le déanaí ar an téarma "ultra-chlé" go bhfuil cead ag roinnt iriseoirí ag dúil go mór chatalóg gan lámhaigh a bruigheanach lámhaigh Gréigis de Nollaig seo caite i bhfad ar an bhfíric go fhios ag aon duine cad a bhí an ultra-chlé, nó fiú go bhfuil sé riamh ann.
Ag an bpointe seo, agus in oirchill overflows gur féidir déileáil ach leis provocations córasach de oligarchy domhanda agus Fraincis ag bá, ba chóir an úsáid póilíní de na catagóirí seo ag fulaingt go luath díospóireachtaí. Ní féidir linn a thuar, áfach, go bhfuil na "anarcho-uathrialacha" nó "ultra-chlé" i réim ar deireadh bhfabhar an Seónna, relegated ar éirí amach i inexplicable go mbeidh údar maith gach rud.
Na póilíní a fheiceann tú mar cheannaire ar ghrúpa ar tí aistriú chuig an sceimhlitheoireacht. Cad é do bharúil?
Ní féidir a bheith A éileamh go pathetic de réimeas ar an imeall a thagann isteach neamhní.
Cad a dhéanann an sceimhlitheoireacht focal as duit?
Is féidir aon rud a mhíniú go amhras ann go bhfuil an Roinn Faisnéise agus Slándáil hAilgéire de bheith orchestrated, leis an eolas ar an DST, nach bhfuil an tonn de buamáil i 1995 liostaithe i measc eagraíochtaí sceimhlitheoireachta idirnáisiúnta. Is féidir aon rud a mhíniú ceachtar an transmutation tobann "sceimhlitheoireachta" sa laoch saoirse, chomhpháirtí i creep do na comhaontuithe Evian i policeman hIaráice nó "measartha Taliban" lá atá inniu ann, de réir na reversals is déanaí US fhoirceadal straitéiseach.
Ní dhéanfaidh aon ní, ach amháin flaitheas. An bhfuil ceannasach sa saol seo, rud a chiallaíonn na sceimhlitheoireachta. A dhiúltóidh páirt a ghlacadh sa flaitheas Ní mór a bheith cúramach gan do cheist a fhreagairt. Cé covet beidh roinnt blúiríní reáchtáil go pras. Nach stifle mheon mímhacánta teacht ar roinnt cás oiliúnach de na sean dhá - "sceimhlitheoirí" bheith ar an príomh-aire na Iosrael, an uachtarán eile de chuid an Údaráis na Palaistíne, agus an dá tar éis, a choróin ar fad, an Duais Nobel ar son na síochána.
An vagueness mórthimpeall an cháilíocht ar "sceimhlitheoireacht", sé dodhéanta léiriú a shainmhíniú nach bhfuil sé aon bhearna sealadach sa reachtaíocht na Fraince: tá siad an prionsabal an rud gur féidir linn, tá sé go han-mhaith sainithe: an Counterterrorism seasann siad in áit an coinníoll oibríochta. Tá Frith-sceimhlitheoireacht teicníocht an rialtais go bhfuil fréamhaithe i ealaín na sean-CONS insurgency, ar a dtugtar an cogadh "síceolaíoch", a bheith dea-bhéasach.
Frith-sceimhlitheoireacht, contrártha leis an méid a bheadh an téarma le fios nach bhfuil, ar bhealach chun troid in aghaidh na sceimhlitheoireachta, is é an modh ar a táirge amháin, go dearfach, an namhaid pholaitiúil mar sceimhlitheoireachta. Tá sé seo, ar feadh briogadh só, insíothlú, imeaglú faireachas, agus bolscaireacht, ag eolaíocht iomlán ionramháil na meáin, an "cogaíochta síceolaíoch", an monaraithe na fianaise agus coireanna, ag an cumasc mar na póilíní agus do na breithiúna, a annihilate an "treascracha bhagairt" ag nascadh le chéile den daonra, an namhaid laistigh de, ar an namhaid polaitiúil ar an tionchar ar terror.
An fíor-riachtanach i cogaíochta nua-aimseartha, tá an "cath do gcroí agus aigne" i gcás gach shots a cheadaítear. Tá an próiseas bhunúsach anseo athraitheach: individualize an namhaid a ghearradh ar na daoine agus an chúis coitianta, a nochtadh an ollphéist faoi na trappings, defame, humiliate ghríosú poiblí an basest a overwhelm a n-sputum, iad a spreagadh chun fuatha. "Caithfidh an dlí é a úsáid mar arm ach eile sa Arsenal an rialtais agus sa chás seo is ionann aon rud níos mó ná clúdach propaganda do Seicigh comhaltaí neamh-inmhianaithe an phobail . Chun éifeachtacht uasta, ba chóir a bheith go bhfuil na gníomhaíochtaí na seirbhísí dlí a bhaineann leis an iarracht cogadh ar an mbealach is discréideach agus is féidir, "comhairle cheana féin, i 1971, Briogáidire Frank Kitson [ginearálta iar-in Arm na Breataine, theorist an cogadh i gcoinne-insurrectionelle], bhí a fhios a rud éigin.
Ní bheidh Gortaítear uair amháin, i gcás ár, tá frith-sceimhlitheoireacht oigheann. Níl sé réidh, sa Fhrainc, a ligean terrorize dúinn. La prolongation de ma détention pour une durée « raisonnable » est une petite vengeance bien compréhensible au vu des moyens mobilisés, et de la profondeur de l'échec; comme est compréhensible l'acharnement un peu mesquin des « services », depuis le 11 novembre, à nous prêter par voie de presse les méfaits les plus fantasques, ou à filocher le moindre de nos camarades. Combien cette logique de représailles a d'emprise sur l'institution policière, et sur le petit cœur des juges, voilà ce qu'auront eu le mérite de révéler, ces derniers temps, les arrestations cadencées des « proches de Julien Coupat « .
Il faut dire que certains jouent, dans cette affaire, un pan entier de leur lamentable carrière, comme Alain Bauer [criminologue] , d'autres le lancement de leurs nouveaux services, comme le pauvre M. Squarcini [directeur central du renseignement intérieur] , d'autres encore la crédibilité qu'ils n'ont jamais eue et qu'ils n'auront jamais, comme Michèle Alliot-Marie .
Vous êtes issu d'un milieu très aisé qui aurait pu vous orienter dans une autre direction…
« Il ya de la plèbe dans toutes les classes » (Hegel).
Pourquoi Tarnac ?
Allez-y, vous comprendrez. Si vous ne comprenez pas, nul ne pourra vous l' expliquer , je le crains.
Vous définissez-vous comme un intellectuel? Un philosophe ?
Rugadh Fealsúnacht mar caoineadh dúchais cainteach de ghaois. Plato éisteacht cheana féin na focail de Heraclitus mar éalaigh ó domhan atá thart. Ag an intellectuality idirleata, ní féidir linn a fheiceáil cad a shonrú "intleachtúla", a mhalairt ar mhéid an bhearna idir dó an cumas chun smaoineamh ar an gcumas chun maireachtáil. Amhrán brónach, go deimhin, ná sin. Ach a bhfuil, go díreach a bheadh, é a shainiú?
An bhfuil tú an t-údar an éirí amach Ag teacht?
Is é seo an ghné is formidable an nós imeachta seo: leabhar íoctha go hiomlán chun an comhad a imscrúdú, a cheistiú nuair a déanaimid ár ndícheall a dhéanamh leat a rá go bhfuil tú i do chónaí mar atá sé scríofa i an éirí amach teacht, tá tú i léiriú mar a dtugtar an éirí amach teacht, tá tú sabotaging línte traenach chun comóradh a dhéanamh ar an coup Bolshevik de Dheireadh Fómhair 1917, ós rud é go bhfuil sé luaite i an éirí amach teacht, ar a dtugtar ina eagarthóir ag frith-sceimhlitheoireacht a gníomhaireachtaí.
Cuimhne na Fraince, nach raibh le feiceáil aige ar feadh i bhfad ó shin ag cur cumhachta i eagla mar gheall ar an leabhar. Tá a bhí accustomed sin a mheas go bhfuil, mar a bhí an leftists scríbhinn gnóthach, ar a laghad, ní raibh siad a dhéanamh ar an réabhlóid. Times athrú, cinnte. Na tuairisceáin tromchúiseach stairiúil.
An bunús an chúisimh na sceimhlitheoireachta, dúinn, is é an amhras de chomhtharlú smaoinimh agus an saol, a dhéanann an chomhcheilg, is é an amhras nach bhfuil an comhtharlú chlé go heroism aonair, ach bheadh a bheith faoi réir aird comhpháirteacha a dhéanamh. Diúltach, ciallaíonn sé seo nach bhfuil amhras ar cheann de na daoine a shíniú a n-ainmneacha mar léirmheastóirí fíochmhar ar an gcóras i bhfeidhm a chleachtadh aon cheann dá rún daingean; Is é an gortú tromchúiseach. Ar an drochuair, níl mé an t-údar an éirí amach teacht - agus ba chóir an affair ar fad a chomhlánú ina ionad sin a chur ina luí orainn de na póilíní, go bunúsach an fheidhm údar.
Tá mé, áfach, a léitheoir. Ar rereading, tráth nach déanaí ná an tseachtain seo caite, thuig mé níos fearr ar an resentment thug le go bhfuil a chur in áiteanna ard, a fhiach sa lucht líomhnaithe. Is é an scannal an leabhair seo go bhfuil gach rud ann go dian, fíor mhillteanach, agus leanann sé a bheith beagán níos mó gach lá. Do cad é, faoi na guise de "ngéarchéim eacnamaíoch", a "tubaiste de muinín", a dhiúltú, "ollmhór de na ranganna a rialú ', is é seo an deireadh civilization, an inphléascadh de paradigm: go bhfuil an rialtas, atá gach rud rialaithe san Iarthar - an tuarascáil ar dhaoine iad féin nach lú ná an eagraíocht polaitiúil, reiligiúnach nó corparáideach. Tá, ar gach leibhéal seo, caillteanas ollmhór a rialú nach bhfuil aon maraboutage policeman thairiscint a leigheas.
Níl sé i dúinn piercing príosúnachta, faireachas finicky, athbhreithnithe breithiúnacha, agus toirmisc a chur in iúl ar an bhforas go bhfuil muid ar an údair an bhreathnóireacht glinn, beidh muid ag vanish atá faoi deara. Fhírinní Féin é chun éalú, ar éigean atá, dóibh siúd a cheapadh dóibh. Rialóirí, beidh sé tar éis a sheirbheáil ort le rud ar bith againn agartha aige, ar a mhalairt.
Tá tú ag léamh "Smachta agus pionós a ghearradh" ag Michel Foucault . Dealraíonn sé seo anailís ábhartha tú fós?
Is é an príosún an rún salach beag na sochaí na Fraince, an eochair, agus ní an marc ar chaidreamh sóisialta agus níos mó presentable. Atá dírithe anseo i dlúth, nach bhfuil sé a bunch barbarians feral mar is maith linn a chreidiúint, ach gach disciplín go weave, taobh amuigh, níl 'gnáth' . Maoirseoirí, ceaintín, cluichí sacair sa chlós, sceideal, ranna, cairdeas, troid, ailtireacht gránna: ní mór ceann a d'fhan i bpríosún a chur ar an beart iomlán de cad é an scoil, an scoil neamhchiontach de Phoblacht na , tá, mar shampla, na bpríosún.
Le feiceáil sa iontach solas, nach é seo an príosún a bheadh ina hideout don teipeanna na sochaí, ach sochaí a bhfuil an éifeacht a theip bpríosún. An eagraíocht chéanna ar an scaradh, an riarachán céanna misery trí cac, teilifíse, spóirt, agus porn i réim cinnte in áiteanna eile le modh níos lú. Mar fhocal scoir, na ballaí arda a ghoid amharc go bhfuil an fhírinne pléascach de coitianta: iad na saol agus anamacha i ngach pointe mar sin atá suite ar fud an dá thaobh den sreang deilgneach agus mar gheall orthu.
Má táimid sin go fonnmhar chasing na fianaise "ó laistigh de" a nochtadh ar deireadh an rúin go seilbh an phríosúin, is amhlaidh is fearr a cheilt an rún go bhfuil sí: ar cheann de do dhaoirse, tú a bhfuil bheith saor in aisce agus hangs a bhagairt invisibly ar aistriú do gach.
Gach na fearg righteous an dorchadas go surrounds jails na Fraince agus féinmharú arís agus arís eile, gach garbh-bholscaireacht in aghaidh an riarachán príosún a léiríonn na gardaí phríosúin do cheamaraí tiomanta do leas an detainee agus bileog ceann i gceist mar gheall ar an "réir bhrí na habairte", i mbeagán focal: is é an díospóireacht ar fad faoi na horror de incarceration agus an humanization riachtanach choinneáil chomh sean leis an bpríosún. Is fiú chuid dá éifeachtach a chur le chéile an sceimhle caithfidh sí a spreagadh lena stádas mar phionós hypocritical "shibhialta". Níl an córas Spy beag, náiriú agus léirscrios go bhfuil an stát na Fraince níos mó ná aon fanatically eile san Eoraip ar fud an detainee fiú outrageous. Íocann an stát na hundredfold laethúil ina mbruachbhailte, agus tá sé seo ar ndóigh ach an tús: bhfeice Is é an sláinteachas na ndaoine.
Ach tá an imposture judiciaro-príosún is suntasaí a éileamh córas cinnte go bhfuil sé ann chun pionós a ghearradh coirpigh nuair a bhainistiú sé ach an illegalities. Aon Boss - agus ní hamháin go Iomlán - le haon uachtarán na Comhairle Ginearálta - agus ní amháin go bhfuil an Hauts-de-Seine fhios, aon cop cad a thógann sé chun neamhdhleathacht do gceart gcomhlíonfaidh sé a phost. Is é an chaos dlíthe den sórt sin, lá atá inniu ann, ní amháin nach bhfuil go maith chun iarracht ró-deacair a chur i bhfeidhm agus Támhshuanaigh, freisin, nach maith le trácht a rialáil ach, agus gan é a repress, a bheadh go sóisialta agus go polaitiúil féinmharaithe.
Roinnt Ní mar sin ar aghaidh, mar aon leis an ficsean dlí, idir dhlíthiúil agus neamhdhlíthiúil, idir na coirpigh agus neamhchiontach, idir coirpigh ach a mheastar is iomchuí a shaothrú agus cinn atá fágtha i síocháin mar a cheanglaítear leis na póilíní ginearálta na cuideachta. An chine de innocents a bheith imithe in éag fada, agus nach bhfuil an trioblóid a bhfuil tú Cáineann ceartais: phionós, tá sé ceartais féin, mar sin níl aon cheist maidir le mo rang agus me "fhógairt ár neamhchiontachta," mar tá an preas fhág dul ritually a scríobh, ach a ruaig ar ionsaitheacha ghuaiseach polaitiúla go bhfuil infecting an nós imeachta ar fad. Seo iad roinnt de na conclúidí go bhfuil an aigne claonta Smachta a léamh agus a phionósú Sláinte. Ní féidir linn a mholadh, mar gheall ar ró-go bhfuil na Foucaliens, ar feadh fiche bliain, obair na Foucault, iad a sheoladh chuig an scoil, roinnt ama thart anseo.
Conas a dhéanann tú anailís a dhéanamh ar cad a tharlaíonn duit?
Smaoinigh arís: cad a tharlaíonn le linn, mo gcomrádaithe agus mé, tú uaireanta maith. Tá sé anseo freisin, an chéad mystification na cumhachta: Ionchúisíodh naoi daoine sna himeachtaí breithiúnacha "comhlachas coiriúla i ndáil le fiontair sceimhlitheoireachta" agus ba chóir a bhraitheann go háirithe i gceist ag an tromchúiseach in aisce. Ach níl aon "Affair Tarnac" nach mó ná "Coupat gnó", nó "gnó Hazan" [eagarthóir an éirí amach teacht]. Tá flickering oligarchy i ngach gné, agus éiríonn chomh dian is a bhíonn aon chumhacht fíochmhar nuair a mhothaíonn sé i ndáiríre faoi bhagairt. Tá an Prionsa aon tacaíocht eile seachas an eagla spreagann sé a radharc nuair excites a thuilleadh na daoine go bhfuil gráin agus díspeagadh.
Tá os ár gcomhair, a bifurcation, idir stairiúil agus metaphysical: ceachtar againn bogadh ó paradigm an rialtais i paraidím maireachtála ar an gcostas ar éirí amach éadrócaireach ach go domhain ag gluaiseacht, ceachtar ligean dúinn a bhunú, ar scála domhanda, an tubaiste a bheith i gceist riochtú, faoi riail na bainistíochta "uninhibited", ina mionlach impiriúil na saoránach agus na maiseanna plebeian ar siúl in imill de gach rud. Mar sin, tá, go deimhin, le cogadh, cogadh idir na tairbhithe an tubaiste agus iad siúd a dhéanamh ar an saol i smaoineamh níos lú skeletal. Riamh feicthe aige féinmharú rang rialú tiomanta le croí maith.
An éirí amach na coinníollacha, tá sí aon chúis. Cé mhéad a aireachtaí Céannachta, layoffs Náisiúnta ag Ilchríochach faisean, opponents cob gan doiciméid nó polaitiúla, páistí botched ag na póilíní i mbruachbhailte, nó airí bagairt a bhaint iad na céime a dare áitiú go fóill a gcoláiste, a chinneadh go den sórt sin a réimeas, fiú má suiteáilte ag pobalbhreith i an chuma ar an daonlathas, tá aon cheart a bheith ann agus fiú amháin a leagan síos? Is ábhar de íogaireachta.
Is é an éasúint dofhulaingthe féidir a cur suas i bhfad. Toisc go bhfuil sé ina ábhar íogaireacht agus go bhfuil an sensibility láithreach polaitíochta (nach in a iarrann sé "a dhéanfaidh mé vóta a chaitheamh?" Ach "Is é mo ann ag luí leis sin?") Is ceist í seo le haghaidh an chumhacht ainéistéise a fhreagraíonn sé ag dáileoga siamsaíochta riamh níos mó ollmhór, eagla agus stupidity. Agus i gcás ainéistéise thuilleadh oibriúcháin, ordú sin a thabhairt ina choinne gach cúis aige chun a rebel iarrachtaí chun dissuade dúinn terror beag choigeartú.
Tá muid, mo chairde agus mé, a athraitheach seo coigeartú ann. Amhras againn ar nós go leor eile, mar sin go leor "óg", mar sin go leor "bannaí" chun dealófar féin ó domhan go bhfuil collapsing. Ar an bpointe sin amháin, nach bhfuil ceann ann. Fortunately, an gang de swindlers, impostors, tionscail, airgeadaithe agus cailíní, an chúirt Mazarin ar neuroleptics, de Louis Napoleon i leagan Disney, de Fouche Dé Domhnaigh atá i seilbh na tíre faoi láthair, easpa an chiall is bunúsaí dialectical. Gach céim a ghlacann siad chun rialú a dhéanamh ar fad thart ar a n-caillteanais. Gach nua "bua" siad iad féin a scaipeadh flatter vastly mhian beagán níos mó a fheiceáil defeated ina dhiaidh sin. Críochnaíonn gach ainliú ag a bhfuil siad ag comhdhlúthú a chumhacht a dhéanamh hateful. I bhfocail eile: Is é an staid den scoth. Ní hé seo an t-am misneach a chailleadh.
A scaoileadh Julien Coupat ón bpríosún
Bhí fós i bpríosún an sabotage líomhnaithe ar línte TGV, Samhain seo caite. An t-ionchúiseamh faoi bhráid gur scaoileadh éarlais de € 16,000 agus mura bhfanann an fear óg faoi "athbhreithniú breithiúnach dian."
Foinse an eolas maidir leis an ábhar, tuairiscíodh a scaoileadh, Déardaoin, 28 BEALTAINE tráthnóna, Julien Coupat, i láthair mar an cheannaire de chillín amhras sabotage de línte lastuas iarnróid agus bpríosún ó 15 Samhain, 2008 ag an phríosúin i bPáras An Sláinte. A wagon gorm stáisiún Peugeot, le bean amháin ag an roth, a tháinig roimh scor trí amach ar chúl an tí ghabháil Sláinte leis an fear óg 34 bliain i bhfolach ina cófra Tuairiscíonn, AFP .
Bannaí de € 16,000
Cuireann an t-ordú ar scaoileadh a rinne an breitheamh Thierry imscrúdú Fragnoli Coupat scaoileadh na bannaí de € 16,000 agus go gceanglaíonn sé abhaile leis nó chun Montreuil lena tuismitheoirí i Rueil-Malmaison (Hauts -de-Seine), dúirt foinsí na cúirte i bPáras. Cosc ar athbhreithniú breithiúnach dó a fhágáil ar an Ile-de-France agus fhorchuireann pointe ag dul uair amháin sa tseachtain ag na póilíní de Montreuil, áit a mbeidh sé a fhágáil ID, chuir siad an bhfoinse chéanna.
Ar deireadh, ní bheidh Julien Coupat an ceart chun caidreamh a bhunú le ocht eile cúisí agus na finnéithe an cháis.
Bhí an fear óg ar dhíotáil "comhlachas coiriúla i ndáil le fiontair sceimhlitheoireachta" agus "treo de struchtúr atá dírithe ar sceimhlitheoireachta" ceannairí atá os comhair na Cúirte Seisiúin. Coinníonn sé a neamhchiontach.
"A breitheamh den seó"
Joined ag nouvelobs.com maidin abhcóide Déardaoin, le haghaidh Julien Coupat, bhí incensed Irene Terrel dom an bealach a bhí fhógair an t-ionchúiseamh a chinneadh. "Bhí muid díreach amach ag 8:30 Dé Céadaoin, an bhreithimh ndlísheomraí, chuala mé an nuacht, timpeall 21h," a dúirt sí. An fógra an t-ionchúiseamh, "fiú roimh é an t-imscrúdú iomlán," léiríonn go bhfuil "ann go deimhin, ar seó an cheartais," rinne sí gearán. "Ní mé le feiceáil go! "Dúirt sé:" Tá an bhfíric go bhfuil an t-ionchúiseamh a chur ar an oiread sin de na meáin fonn a fhógairt go bhfuil an scaoileadh ag teacht aníos de Julien Coupat a bhí déanta aige ar fhianaise a dlíthiúla go crua chun a choinneáil air go bhfuil gach seo polaitíochta " . Má tá sé a thuilleadh rudaí le scaoileadh Julien Coupat, ionchúisitheoirí,, is gá, áfach, socrúchán faoi "athbhreithniú breithiúnach dian."
A "uirlis pholaitiúil" shéanadh
Míníonn foinse breithiúnach gur iarr an giúistís Dé Máirt ag an oifig chun rialú a thabhairt ar scaoileadh féideartha Julien Coupat. An fear óg a bhí ansin chuala Dé Céadaoin tráthnóna ag an mbreitheamh i gceannas ar an gcás seo. Ní raibh an t-ionchúisitheoir réad tar éis an dé céadaoin éisteacht, ag rá go raibh baol níos mó de na "chlaonpháirteachas" i measc na naoi daoine dhíotáil nó ar dóigh go finnéithe tionchar a imirt ar .
An t-ionchúiseamh a bhí go dtí seachas anois arís agus arís eile ar an scaoileadh Julien Coupat. A dlíodóirí agus daoine eile a dhíotáil cháin i gcónaí ar an "úsáid pholaitiúil" an chomhaid seo. As na naoi dhíotáil, cúig a bhfuiltear in amhras a bheith páirteach i ngníomhartha sin de malevolence go dírithe ar an stáisiún. Dún do ghluaiseacht cur síos mar "anarcho-uathrialacha" ag na póilíní, na daoine a bhfuiltear in amhras a bheith déanta ar "cill dofheicthe".
"Arís agus arís eile ar an fearg"
Jeudi, le comité de soutien aux neuf mis en examen du dossier a indiqué dans un communiqué qu'en dépit d'une probable libération, « le sentiment qui domine, c'est toujours et encore la colère, pour l'incarcération de Julien et les autres, les arrestations en pleine rue, les gardes-à-vue de 96 heures ».
« C'est ça qui est magnifique : on maintient envers et contre tout quelqu'un en détention pendant six mois et parce que soudain, sans aucune explication, on le libère, il faudrait que l'on soit content , que l'on remercie la justice d'être si juste et les juges d'être si cléments ? » a demandé le comité, auto-baptisé Comité du 11 novembre, date des interpellations.
La durée de la détention de Julien Coupat et la qualification terroriste de la procédure engagée contre
lui ont suscité de nombreuses critiques de la part d'intellectuels, de partis de gauche ou d'associations comme la Ligue des droits de l'Homme.
« Il n'ya pas d »affaire de Tarnac »
Dans un entretien publié lundi par Le Monde , Julien Coupat a qualifié de « petite vengeance » la prolongation de sa détention. Répondant par écrit aux questions du quotidien, il a dénoncé une « fable médiatique sur notre compte, celle du petit noyau de fanatiques portant l'attaque au coeur de l'Etat en accrochant trois bouts de fer sur des caténaires ».
Par ailleurs, Julien Coupat a nié être l'auteur du livre « L'insurrection qui vient » , versé au dossier d'instruction, dont il dit être « un lecteur ». « Il n'ya pas d »affaire de Tarnac', pas plus que d »affaire Coupat' », at-il poursuivi dans cet entretien. Mercredi, Benjamin Rosoux, un autre mis en examen dans cette affaire et présenté comme le « bras droit » de Julien Coupat, a réagi à cette tribune sur nouvelobs.com .
Toujours soupçonné
En dépit de cette remise en liberté, Julien Coupat reste néanmoins soupçonné d'avoir saboté, dans la nuit du 7 au 8 novembre, avec sa compagne, Yldune Levy, une ligne du TGV Est à Duisy (Seine-et-Marne), un des quatre sabotages commis en France cette nuit-là.
Des investigations sont également toujours en cours concernant d'éventuels liens entre Julien Coupat et des autonomistes allemands soupçonnés d'avoir saboté des lignes ferroviaires outre-Rhin à l'aide de crochets similaires à ceux utilisés en France.