Некаторыя з вас могуць ведаць пра існаванне эканамічных альтэрнатыў, напрыклад, можна знайсці, напрыклад, на Ekopedia . Часта гэтыя варыянты манаполіі: замест банкнот, папера выкарыстоўваецца дэбет / крэдыт, выкарыстоўваючы новае імя прылады (еўра становіцца "грыб", " пшаніца "," кветка ", і г.д ...) у адпаведнасці з пунктаў. Такім чынам, дзесяткі тысяч людзей практыкуюць гэтыя альтэрнатывы ў некалькіх краінах, але яны хутчэй разглядаць як узаемадапаўняльныя, выратавальных шлюпак. На самай справе, мала людзей, якія пакідаюць ўсёй банкаўскай сістэмы да іншай сістэме, акрамя выпадкаў, калі ў іх няма выбару.
Прынцып сумеснага часу, прысвечанага кіраванню мясцовых службаў, таксама з'яўляецца важным прынцыпам, як выратавальны круг. Тым не менш, ён таксама прапануе новыя перавагі: мясцовае кіраванне, каб спрасціць гэты, па не навязваючы больш жыхароў выкарыстоўваць любую валюту, якая будзе вынайдзена. Так што больш лакальнымі ўліковымі запісамі на нагу з часам, з лікамі, - і +, часам суправаджаецца напамінам стэрыльнай аднаўлення "неабходным" ў станоўчым рахунку (у гэтай логіцы, калі хтосьці Служба павінна быць з улікам ў стварэнні добра). Гэты прынцып быў распрацаваны з улікам аператыўнай памылак, выяўленых у іншых месцах для таго, каб пазбегнуць некаторых тыповых парушэнняў, у той час як інтэграцыя канцэпцыі абмену, а не канцэпцыі абмену, якая ёсць не што іншае і наогул я думаю, што выраз форма эгаізму.
Дазваляе абмен раз так, то так добра арганізаваны за кошт аптымальнага кіравання часам, каб аб'яднаць людзей, гатовых прапанаваць некаторыя з іх вольнага часу. offerts aux webmasters souhaitant dupliquer librement le site pour leur propre localité. На сённяшні дзень, першы сайт " Share-Time.com "(або тайм-шэр) ўжываць гэты новы прынцып і забяспечвае неабходнае, так што ён можа быць у іншых месцах: кіраўніцтва па стварэнні мясцовых аддзяленняў для жыхароў , без падлучэння да Інтэрнэту і распрацавалі сцэнары даступныя для вэбмайстраў жадаючых дубляваць сайт свабодна для свайго населенага пункта. Таму больш «сістэма абмену", а толькі прынцып абмену. Той, хто заўсёды думае ў плане абмену, адразу ж чагосьці хацець вярнуцца да сваёй працы, такім чынам, не мог па вартасці ацаніць гэты прынцып. На практыцы і ў выніку, вось як гэта працуе:
- "А" мае пэўны патэнцыял / кампетэнцыі можа заявіць аб гэтым у сваім кабінеце, або на спецыяльным сайце. Прапаноўваючы самыя асноўныя службы або канкрэтнага вопыту пачатковец або эксперт не мае вялікага значэння: галоўнае, што яна гатова падзяліцца сваім вольным часам, каб прапанаваць любыя паслугі .
- "B" паглядзець спіс якія прадстаўляюцца паслуг, а таксама выкарыстоўвае «А». Апошні даў яму сваю службу, ведаючы, што ён нічога не атрымае ў адказ: ніякіх іншых паслуг, ні грошай, ні патоку на віртуальным рахунку. Да мінусаў, "A" і "B" ёсць асабістая гісторыя дзейнасці (HPA), то публічна даступныя ў поўнай празрыстасці. Любы жадаючы можа паглядзець, хто даў або атрымаў паслугу, як часта і калі, з даты рэгістрацыі. Праз гэтыя два Паў, у той час як усе ведаюць, што «А» паслуг, прапанаваных на пэўную дату (якая працягвалася некаторы час, якое паказана), і «Б» атрымалі тыя ж паслугі.
- Адзін дзень "," лічыць, што паслугі, прапанаваныя «З» інтарэс. Ён звязаўся з ім, і "C" можа прапанаваць гэтую паслугу, не атрымліваючы нічога. І зноў, HPA "А" і "C" абнаўляецца публічна.
Аперацыя вельмі простая, таму што заснавана на паняцці часу, прыродныя каштоўнасці жыцця, так бы мовіць, у адрозненне ад грошай, штучнае значэнне вынайдзеныя чалавекам, выкарыстанне якіх не важныя для тых, якія ў стане арганізаваць сябе на абмен, а не прамой абмен. Для тых, хто з мінімумам вольнага часу, я думаю, у асаблівасці беспрацоўных, гэта дае магчымасць ўвесці новыя формы свабоднай эканомікай у іх мясцовасці. У той жа час, яны ствараюць новыя надзеі на змяненне адносіны, на прыкладзе самых ажыўленых. Апошняе час ужо высока цэніцца ўласнае выжыванне, надзея на змены, такім чынам, ляжаць сярод тых, хто яшчэ ёсць вольны час.
Грамадскі аб'яву GEAB Спецыяльныя Лета 2009 № 36 (16 чэрвеня 2009 г.)
Як і чакалася па LEAP/E2020 ў кастрычніку 2008 года, незадоўга да лета 2009 года, пытанне аб здольнасці ЗША і Вялікабрытаніі для фінансавання свайго дэфіцыту цяпер стала некантралюемай цэнтральным пытаннем у міжнародных дыскусій, тым самым адкрываючы шлях для двайнят з'явы спынення выплаты ЗША і Вялікабрытаніі да канца лета 2009 года.
Такім чынам, на дадзеным этапе развіцця глабальнага сістэмнага крызісу, у адрозненне ад дамінуючай палітычнай і медыя-дыскурс у цяперашні час, каманда LEAP/E2020 не мае планаў любое аднаўленне ў летні перыяд 2009 года (ні на працягу дванаццаці месяцаў) (1). Наадварот, з-за адсутнасці фонавай апрацоўкі праблемы ў корані крызісу, мы лічым, што летам 2009 года ўбачыць збліжэнне трох "ізгояў хвалі" (2) перавесці вельмі разбуральным пераслед Паглыбленне крызісу і выкліча пераварот у перыяд з верасня / кастрычніка 2009 года. Як і ў выпадку з самага пачатку гэтага крызісу, у кожным рэгіёне, вядома, не пацярпелі сапраўды гэтак жа (3), але і для нашых даследчыкаў, без выключэння вопыт рэзкага пагаршэння свайго становішча на Да канца лета 2009 года (4).
Такое развіццё падзей цалкам можа заняць ад шэрагу эканамічных і фінансавых спакусе бягучай эйфарыі СМІ.
У гэтым спецыяльным выпуску «Лета 2009» GEAB, наша каманда курсу падрабязна гэтыя тры разбуральныя хвалі, якія сыходзіліся і іх наступствы. Падрабязнасці і наша каманда завяршае сваю палітыку рэкамендацыі (золата, нерухомасць, аблігацыі, акцыі, валюты), каб пазбегнуць змеценыя забойца. Чытайце на астатняй частцы гэтага артыкула ... "
Прызначыць той, хто мае дыхальная недастатковасць эканомікі па вобразу "разрыўной бурбалкі» было выдатнай ідэяй.
Комплексныя сістэмы вызначаецца тым, што паміж уваходнымі і выходнымі, што і мы можам зрабіць, і атрыманыя эфекты, сувязь прычыны і следства праз выгінаецца так, што вынік не непасрэдна прадказальнымі .Не толькі гэтая сувязь не прамая, але і таму, што некалькі умоў, па той жа прычыне могуць мець розныя наступствы ў залежнасці ад часу. Такім чынам, мы можам сказаць, што «справядлівай» у ідэал, у якім для дасягнення станоўчых вынікаў, трэба спачатку зразумець этычныя і маральныя правілы і ўжываць іх правільна.
Тэхналогія натуральны рэфлекс для выяўлення прыблізна, але тэндэнцыя да паляпшэння прычыну або прычыны павінны зрабіць так, каб атрымаць жаданы эфект. Гэты механізм з'яўляецца цалкам незалежным ад маральных або этычных фактараў.
Калі вы жывяце ў такой складанай сістэмы як сучасная эканоміка, вяршыня інтэлекту, каб прайсці, каб зразумець, што трэба падняць больш грошай, каб на ўсялякі выпадак. Акрамя таго, самі бедныя вітаем багаты верыць у вышэйшы розум, дзе на самай справе яны, калі яны не ігнараваць этыку.
Акрамя таго, выклікае шкадаванне, што паняцце бяспекі, як правіла, не разумеюць у гэтым сэнсе, таму што асноўнай прычынай нестабільнасці ў свеце з'яўляецца менавіта несправядлівасць сістэмы, ўваходы знаходзяцца занадта далёка ад маральных калі вы хочаце атрымаць у адказ станоўчы вынік на выхадзе прычынна-следчай ланцугу.
У жыцці ёсць два тыпу людзей (затычкі), тыя, хто занадта сумленным і застаюцца беднымі і тых, хто настойвае на ажыццяўленні свайго інтэлекту для сваёй бяспекі, улічваючы, што маёмасць, атрыманае ў адпаведнасці з маральнымі якасцямі ў сваіх дзеяннях.
Тыя, хто хоча зарабляць грошы вельмі добра ведаю, як гэта зрабіць, у той час як асноўная маса людзей, хоць яны і хацелі, калі блакуецца лішкам маральных абмежаванняў, такіх як стварэнне у першую чаргу весела працу. Калі мы будзем забруджваць навакольнае асяроддзе, забруджваюць яго, калі ён нядбайна і выраджацца, былі значна больш верагодна, будуць "бяспечнымі" ў сістэме несправядліва. Гэта тое, што робіць яго несправядлівасці. Чытайце на астатняй частцы гэтага артыкула ... "
"Звярніце ўвагу на пажаданні Вам выказаць, яны могуць спраўдзіцца!"Гэтая прымаўка ставіцца цалкам да Федэральнай рэзервовай сістэмы Злучаных Штатаў, у той час ён уваходзіць тое, што можа апынуцца зусім новы этап і самы небяспечны фінансавы і эканамічны крызіс, які па-ранейшаму засяроджаны на дзяржавы Юнайтэд - нягледзячы на працягваецца ралі на фондавым рынку на Уол-Стрыт і рост надзей, што горшае ўжо ззаду.
ФРС хацела істэрычны непрыманне глабальных інвестараў на рызыку не існуе, што не любяць завяршыліся восенню 2008 года, калі асноўныя банкі Уол-стрыт паваліўся, адправіўшы трэмор па ўсім свеце . У рэшце рэшт, пазіцыя ФРС нясе адказнасць за гэты крызіс быў у значнай ступені выклікана інвестары ў паніцы, якія штучна выкліканы кошту фінансавых наватараў ў амерыканскай значна ніжэй іх рэальнага кошту, кінуўшы несправядліва дыскрэдытаваць велізарная колькасць такіх актываў, па маркіроўцы іх "таксічных"!
ФРС адчулі магчымасць удыхнуць новае жыццё ў гэтыя актывы і амерыканскай эканомікі на аснове бурбалак актываў, а таксама адкрыццё шлюзаў крэдытных і замяніць страх даверу інвестараў - што непазбежна прыводзіць большы апетыт да рызыкі. Некаторыя апетыту да рызыкі ў цяперашні час вярнуўся. Але праблема ў тым, што долар ЗША не выйграюць. Замест гэтага, яго траўмы толькі адкрыць.
Па стане на 2 чэрвеня, даляр дасягнуў свайго мінімуму ў 2009 г. зноў супраць амаль усіх асноўных валют, зніжаецца, толькі ў гэты дзень, вялікі працэнт па адносінах да еўра, цалкам ігнаруючы заяву Генеральнага сакратара Міністэрства фінансаў Цім Гейтнер, падчас свайго візіту ў Кітай, што ЗША выступаюць за моцны даляр. 27 мая, крывая даходнасці па казначэйскім вэксалях вырасла да новых вышынь, у той час як розніца паміж добрым два гады і 10 гадоў дасягнула 2,75%, 2,78%, нават на мяжы 2 чэрвеня
Глабальныя інвестары, прыватныя і дзяржаўныя (цэнтральныя банкі), мацней, чым калі-небудзь выказваюць растуць асцярогі ўздзеяння ў адносінах да даляра за кароткі тэрмін. Яны таксама падзяляюць крызіс даверу ў той валюце, у якасці сховішча бяспечным, за кароткі тэрмін. Чытайце на астатняй частцы гэтага артыкула ... "
Ці можна зрабіць сотні мільярдаў даляраў прыбытку ад каштоўных папер, якія падмацаваныя толькі віртуальныя ўваходы ў кнізе крэдыт?
Гэта не толькі магчыма, гэта было зроблена. А цяпер тых нягоднікаў, якія нажились на гэтых нападаў былі чэргі ля будынка Федэральнай рэзервовай абмяняць свае акцыі супраць гнілы мільярдаў даляраў крэдытаў, фундаваную падаткаплацельшчыкамі. Між тым, крэдытны крызіс пакінуў фінансавай сістэмы ў руінах і пасадзіў эканомікі ў палатцы акцый. Узровень беспрацоўя лініі расце, і спажыўцы скарачаюць свае бюджэты на ўсё, ад ночы на горад, каб адправіцца ў прадуктовы магазін. І ўсё гэта дзякуючы фінансавай піраміды прыдумаў афёру на Уол-стрыт, які распаўсюдзіўся па ўсёй глабальнай сістэмы, як агрэсіўны эпідэміі грыпу. Гэта не нармальны спад, фінансавая сістэма выбухнула ў тым, што прагныя банкіры выкарыстоўвалі "фінансавых інавацый", каб падарваць сістэму і апухлі Самы вялікі бурбалка усіх часоў. І яны зрабілі гэта легальна, з выкарыстаннем малавядомых працэс, званы секьюритизации.
Секьюритизация - якая пераўтварэнне ўзаемнага фонду акцый прададзена крэдытаў на другасным рынку - падае сродкі для аказаць ціск на велізарныя даўгі. Банкі выкарыстоўваюць забалансавыя аперацыі ліст для стварэння тытраў, каб пазбегнуць нармальных абавязацельстваў меркаванні і кантролю аперацый трывогу. Якім бы дзіўным гэта ні гучала, якасць крэдытнага партфеля не ўлічваюцца, бо банкі робяць свае грошы на будаўніцтва крэдыты і іншыя плацяжы. Важна тое, колькасць, аб'ём і колькасць; канвеера прамысловых ванітна памер крэдыту скідалі на нічога не падазравалых інвестараў для адкорму вынікі. І, чорт пабяры, як лёгка на Уол-стрыт на граблі з падвоенай сілай гэтай гнілой паперы, калі ніхто не можа кантраляваць і, што ФРС гуляе з заўзятарамі на трыбунах! У аналізе эканаміст Гэры Гортон, падрыхтаваны ў 2009 годзе канферэнцыі Федэральнага рэзервовага банка Атланты на фінансавых рынках і называецца "аплявухі нябачнай рукой, банкаўскім сектары і панікі 2007 года" [" аплявуху нябачнай рукой, банкаўская справа і панікі 2007 года "], аўтар паказвае, што іпатэчныя каштоўныя паперы, звязаныя сапраўды распухлі ад 492.600.000.000 даляраў у 1996 годзе да 3,071.1 млрд. даляраў у 2006 годзе. У цэлым, больш 20000000000000 [1000000000000 = 1000000000000] варта секьюритизированных даўгоў былі прададзеныя ў перыяд паміж 1997 і 2007 гадах. Колькі з гэтага доўгу апынецца бескарысным, як і ў якасці выкупу ўзмоцніцца і балансах банкаў будзе ўзрастаць пад ціскам? Чытайце на астатняй частцы гэтага артыкула ... "
На працягу больш за дваццаць гадоў, глабалізацыя адчужаць грамадзян ад цэнтраў прыняцця рашэнняў. Французскія грамадзяне назіраць з Еўрапейскім Саюзам у той час як на міжнародным узроўні G8 навязвае сваю палітычную мадэль у свеце, праз МВФ, Сусветны банк і СГА, у прыватнасці. У рамках гэтых розных арганізацый, у рамках дыскурсу пра «добрага кіравання", Ліберальна-дэмакратычнай прыватызацыі кіраўнікі органаў у развіцці дыялогу з кампаніямі, у параўнанні з дзяржаўным, іх прадстаўнікі, НДА і гуляць " грамадзянская супольнасць "супраць Злучаных Штатаў.
Гэтыя розныя механізмы кіравання, як правіла, няроўныя і недэмакратычныя, але застаюцца па большай частцы законна.Аднак, ёсць яшчэ адно поле якіх значна менш, прааналізаваны, гэта незаконна, памер дзяржаўнага кіравання.Такім чынам, гэтыя розныя формы палітычнага кіравання і эканамічнага недэмакратычнымі, няроўныя і як незаконныя, як мы будзем аналізаваць тут.
Як эканамічныя фактары ўплываюць на гэта робіць на рашэнні органаў дзяржаўнай улады, праз механізмы глабальнага кіравання незаконнымі, няроўныя і недэмакратычныя?Наша гіпотэза: ёсць ўплыў, дыялектычным сувязь паміж сілай ідэй (ідэй, асоб і ўстаноў), дзяржаўныя і эканамічныя сілы (установы, акцёры капіталістаў, фінансавы капітал, прадукцыйных сіл (сродкаў вытворчасці , метады, веды, працоўная сіла). Аднак эканамічныя фактары аказваюць вырашальны ўплыў на ўрад і ўлада ідэй, праз глабальнае кіраванне. Тым не менш, значная частка гэтага нацыянальнага і глабальнага кіравання ажыццяўляецца незаконна і недэмакратычна, нават калі гэта не азначае, што ўсе практыкі ў кіраванні, з'яўляюцца незаконнымі. Таму тут тыпалогіі, а не поўнае апісанне глабальнага кіравання.
Такім чынам, мы ўяўляем 7 сіл, ці сем формаў незаконнай ці недэмакратычных кіравання, якія з'яўляюцца асноўнымі перашкодамі на шляху дэмакратызацыі грамадства.Гэта эканамічная ўлада (вытворчай, камерцыйнай, фінансавай банкаўскай запазычанасці, падатковых гаваняў) - ваенна-рэпрэсіўны улады - нацыянальныя ўрады і міжнародныя няўрадавыя дэмакратычныя практыкі і іх імперыялістычныя - ўладных адносін (сеткі, лобі ...) - Ідэалагічная ўлада -. ўлады камунікацыйных сацыяльна-псіхалагічная патрэба ўлады Чытайце на астатняй частцы гэтага артыкула ... "
Палітыка СГА зрабіла магчымым сацыяльным дэмпінгам
Свабодны рух капіталу з'яўляецца несправядлівай сістэмы, якая не толькі не мае прававой асновы, але разбурае асноўныя прынцыпы канстытуцыйнага дзяржавы, дэмакратычнага і ліберальнага. У цэлым свабода перамяшчэння капіталу пазбаўляе дзяржавы сваіх паўнамоцтваў, вызваленне эканомікі ад этычных абавязацельстваў і непазбежна прыводзіць да крызісаў, як той, які мы сёння жывем. Менавіта гэтая свабода, уведзеныя галоўным чынам пад ціскам вялікіх дзяржаў праз ЕС і СГА, якія зараз, здаецца, што пасля фінансавага крызісу, усе краіны, не хапае капіталу, стаўшы краевугольным каменем палітыкі сілы. Але замест таго, каб задумацца над памылкамі і ажыццяўляць неабходныя меры па выпраўленні становішча, Германія спрабуе атакаваць невялікай краіны, як Швейцарыя і Люксембург, якія відавочна маюць больш кантролю над крызісам. Артыкул тлумачыць ўзаемасувязь паміж фінансавым крызісам і свабоднага руху капіталу.
Частка (гэта) юрыдычных сусветнага эканамічнага парадку
Гэта не толькі, і не ў першую чаргу, рэгулявання Еўрапейскага саюза (ЕС), ці нават законы дзяржаў-членаў, але пагаднення Сусветнай гандлёвай арганізацыі (СГА) і свабодны рух капіталу, якія складаюць прававыя асновы сусветнай эканомікі. ЕС стаў залежыць ад рэгіёну на сусветным рынку.
Пагадненняў Уругвайскага раўнда ў 1994 годзе (СГА) рэзка дэрэгуляцыю глабальнага абароту тавараў і паслуг (ГАТТ і ГАТС) шляхам выдалення тарыфаў і іншых гандлёвых бар'ераў, а таксама забараняюць дыскрымінацыю паміж дзяржаў-членаў. Кіруючых прынцыпаў у тым, што лячэнне найбольшага спрыяння і нацыянальнага рэжыму. Такім чынам, імпарт і экспарт ж сутыкаюцца практычна няма перашкод. Большасць дзяржаў з'яўляюцца членамі СГА: краіны-члены Еўрапейскага Саюза, Кітай, не Расея, з якой Злучаныя Штаты вядуць перамовы. СГА перажывае некаторыя прылады для юрыдычнай абароны канкурэнцыі, а ADA і субсідый пагадненні, якія з'яўляюцца не вельмі эфектыўнымі. Вядома, сельскагаспадарчыя рынкі па-ранейшаму ў значнай ступені выключаны з дэрэгуляванне. ЗША і ЕС, галоўным чынам абараніць сваіх фермераў і прадпрыемстваў харчовай прамысловасці на сусветным рынку, яны субсідзіруюць экспарт сваёй сельскагаспадарчай прадукцыі за кошт менш развітых краінах, асабліва ў Афрыцы.
Сацыяльны дэмпінг з'яўляецца прынцып СГА
Сусветная гандлёвая закон не вядома дагавораў па правах чалавека і сацыяльнай палітыкі. Трэба прызнаць, што краіны-члены СГА абавязаны выконваць Усеагульную дэкларацыю правоў чалавека, якая таксама ўключае ў сябе сацыяльныя правы. Але мы не можам прымусіць дзяржавы, не кажучы ўжо асоб, паважаць іх, нават не ў ЕС і Германіі. У прыватнасці, у СГА не вядомыя пагадненне аб абароне работнікаў. Сацыяльны дэмпінг практычна прынцып СГА, верагодна, у інтарэсах канкурэнтаздольнасці менш развітых краінах. Да гэтага часу ўсе спробы Дахійскага раўнда пагадзіцца на сацыяльныя нормы не ўдалося. Чытайце на астатняй частцы гэтага артыкула ... "
Пчолы transhume да забыццю. Пчолы пакідаюць сотні мільярдаў даляраў. Вуллі ачышчана менш чым за тыдзень. Гэта новая катастрофа, якая абяцае планетарнага амплітуда, таму што пчолы апыляюць 40% сельскагаспадарчых культур і вялікая частка натуральнай флоры. Гэтая катастрофа называецца "сіндром краху калоніі". Гэты дакументальны фільм 2:15 фільм, рэжысёр Дамінік Гийе і Гийе Ананда, гэта крык трывогі. Што стала б з чалавецтвам без пчол? Акрамя таго, абвінаваўчы акт супраць нястомнай грамадскай атрутнікаў, Monsanto, Bayer, BASF і Syngenta, і г.д.. Па просьбе Роджэр Хайм, прэзідэнт Нацыянальнай акадэміі навук, у 1965 годзе, у прадмове да "Нямая вясна" Рейчел Карсан: "Калі яны будуць грамадскіх атрутнікаў ў турме?" У гэтым першым томе Зямецтва Тытанік ", пестыцыдаў тэрору», атручванне пчол, чалавецтва і біясферы асудзілі шматлікія інфарматары: Fabrice Nicolino (журналіст), Жан-П'ер Берлан (INRA), Крысціян Vélot (CNRS), прафесар Bonmatin (CNRS), прафесар Belpomme (анколаг), Дамінік Гийе (Kokopelli), Сесіль Флэш (раней AFFSA), Патрык Drajnudel (Stars пчол), і многія пчаляры-дэ-Франс (Маўрыкій Coudoin, Франк Alletru і г.д. ), Швейцарыя і ЗША. Адваротны бок прадстаўляе Жан-Шарль Боке, дырэктар UIPP, пестыцыдаў холе, а таксама Жан-Поль Сокал, начальнік аддзела ў лабараторыі паталогіі пчол AFSSA Сафія-Антиполис. У гэтым дакументальным фільме, мы выстаўляем паслаблення і распаду пчаліных сем'яў у сувязі з масавым ужываннем пестыцыдаў на працягу дзесяцігоддзяў, карупцыі ўрада і высокі INRA, змову паміж гэтымі урадаў, прадпрыемстваў па вытворчасці пестыцыдаў і навукоўцаў «незалежных» (але баланс аграхімікатаў), саўдзел сельскагаспадарчых кааператываў, заключаецца ў UIPP (фае пестыцыды), баязлівасці і двуличии AFSSA, смяротна асновай сучаснага сельскай гаспадаркі, адмова слухаць інфарматараў ... Гэта першая трылогія DVD "Тытанік Зямецтва" заканчваецца зварот журналіста Фабрыс Nicolino, да паўстання, заклік да паўстання адразу, зараз, у адносінах да прамысловым pesticideurs, выклік, каб гнаць іх у судовым парадку, заклік паведамляць аб злачынствах супраць чалавечнасці, учыненых прадпрыемстваў па вытворчасці пестыцыдаў.
Бум у вытворчасці соі у краінах Паўднёвага конусу Лацінскай Амерыкі з'яўляецца адным з самых разбуральных сельскагаспадарчага развіцця за апошнія 20 гадоў.Карпарацый, бум у цяперашні час пераходзяць у агрэсіўную цукровага трыснёга, арыентуючыся на вялікія ўчасткі зямлі на поўдні краіны, дзе яны могуць вырабляць танныя цукар.Si ce développement ne provoque pas de réaction, l'impact risque d'être sévère : la production de nourriture locale sera écrasée, les travailleurs et leurs communautés seront déplacés et exposés encore davantage aux effets des pesticides et l'agrobusiness étrangère resserrera encore son étau sur la production sucrière. Nous essaierons dans cet article de voir le rapport entre le développement de la canne à sucre génétiquement modifiée (GM) et les transformations de l'industrie du sucre dans le monde.
En une dizaine d'années seulement, presque toute les pampas argentines et d'énormes surfaces forestières et agricoles au Brésil, en Bolivie, en Uruguay et au Paraguay ont été transformées en déserts verts de monocultures de soja. [ 1 ] Le boom du soja en Amérique latine a été et est toujours un filon miraculeux pour l'agrobusiness. Il a fourni à la poignée de céréaliers géants qui dominent le marché international des oléagineux et du fourrage un terrain bon marché et fertile pour assurer l'expansion et la consolidation de leurs activités dans le monde. Ces mêmes sociétés, Cargill, ADM et Bunge pour ne citer qu'elles, ont aussi fait des milliards de profits avec les ventes d' engrais chimiques devenus indispensables. D'autres grandes entreprises étrangères, telles qu' AGCO et John Deere, ont profité des ventes de tracteurs. Monsanto et Sygenta, quant à eux, ont engrangé des bénéfices records avec leurs semences génétiquement modifiées et leurs pesticides chimiques.
L'invasion du soja s'appuie sur un modèle de production axé sur l'utilisation de semences génétiquement modifiées qui permettent de tolérer d'énormes doses d'herbicides chimiques. C'est Monsanto qui a fourni à la fois les semences et les herbicides, tandis qu'une nouvelle génération d'exploitations agricoles, dirigées principalement par des hommes d'affaires vivant dans les villes, louait ou s'emparait de vastes zones agricoles et y organisait le travail. A chaque fois que ce modèle a été déployé, il a forcé les petits paysans à partir et les communautés locales ont été dévastées par l'exode rural et la contamination chimique.
Quant aux multinationales de l'agrobusiness, l'expérience du soja dans le Cône sud a montré comment exploiter avec profit l'expansion de l'agriculture industrielle dans les pays en développement. Elle a ouvert une nouvelle ère de conquête. Le sucre, qui a une longue histoire de destruction de l'environnement et de pure exploitation humaine, est probablement la prochaine récolte à être confrontée à un boom similaire à celui qu'a connu le soja, d'autant plus que de nouvelles espèces de sucre génétiquement modifiées poussent déjà dans les champs (voir encadré 1). Lire la suite de cet article… »
Attention, attention, la grande coterie se rencontre. Les pharaons en cravates se rencontrent, les grands esprits se retrouvent.
Tout d'abord, à Athènes, certains des plus importants hommes d'affaires et politiciens de la planète se sont rencontrés pour tenir leur rencontre annuelle secrète avec le groupe des Bilderberg , sous un contrôle de sécurité très étroit. Le luxueux hôtel, le Astir Palace, était protégé par des douzaines de policiers qui avaient pour mission de garder à l'écart la presse et le public, rapporte un journaliste de AFP.
Ensuite, le Sunday Times nous apprend qu'un club de milliardaires de l'Amérique s'était réuni pour discuter de leurs lourds soucis concernant la menace désastreuse environnementale, sociale et industrielle. Parmi les soucis les plus importants à émerger de cette rencontre est la surpopulation de la planète, ainsi que des différents moyens pour parvenir à la contrôler et la réduire. Dépopulation mondiale. Ils se sont eux aussi rencontrés en privé, à l'abri des regards indiscrets, « pour considérer comment leurs fortunes pouvaient être utilisées pour ralentir la croissance de la population mondiale et accélérer les améliorations en santé et en éducation. Les philanthropes qui ont assisté au sommet organisé par l'initiative de Bill Gates, le co-fondateur de Microsoft, ont discutés de joindre leur force pour vaincre les obstacles politiques et religieux qui s'opposent au changement. »
Ce club nommé le « Good Club » par un « insider » inclue David Rockefeller Jr, le patriarche de la dynastie la plus fortuné de l'Amérique, Warren Buffett et George Soros, des financiers, Michael Bloomberg, le maire de New York, et des dirigeants de grands médias, tels que Ted Turner et Oprah Winfrey.
Mais nous ne seront pas en reste. À Montréal va se tenir une conférence du 8 au 11 juin 2009, à l'Hôtel Hilton Montréal Bonaventure, intitullée: S'adapter au nouvel ordre mondial . Le tout se passe dans le cadre de la 15e conférence annuelle du Forum économique international des Amériques. Ça va être fantastique, amener vos enfants et des sandwichs. Parmi les fiers commanditaires de cet évènement, on retrouve Power Corporation du Canada du clan Desmarais, La Banque Royale du Canada, Rio Tinto Alcan, Génome Québec, GDF Suez, la Société générale de financement du Québec, Exportation et développement Canada (EDC), VIA Rail Canada, la Banque de développement du Canada (BDC), Investissement Québec, la firme d'avocats Fraser Milner Casgrain, Deloitte, SNC Lavalin, le CRDI et la CSST, le HEC Montréal, La Presse, le National Post, le gouvernement du Québec et du Canada ainsi que de quelques banques internationales.
Comme chaque année, la réunion du Groupe de Bilderberg a rassemblé dans le plus grand secret l'élite de la finance, de l'économie, de la politique et des médias. Elle s'est tenue du 14 au 17 mai en Grèce à Vouliagmeni, à 20 km au sud d'Athènes, au Nafsika Astir Palace , un palace 5 étoiles sur une presqu'ile, avec plages privées et port privé pour yachts.
Parmi les participants de cette année, on remarque le nombre élevé d'invités turcs (banquiers, industriels, ministres, et responsables de médias), signe que l'adhésion de la Turquie à l'UE est vraiment « dans les tuyaux ».
Comme on pouvait s'y attendre, le secteur financier est encore plus présent que d'habitude.
Pour la France, on notera la présence du secrétaire général de l'UMP, Xavier Bertrand, de la ministre de l'économie et des finances Christine Lagarde, et pour la Suisse la présence étonnante du leader populiste Christoph Blocher.
Etaient également présents les deux principaux responsables de l'équipe économique d'Obama, Timothy Geithner et Lawrence Summers.
Enfin les absents les plus remarqués: Etienne Davignon (président de la Société Générale de Belgique), pourtant présent à toutes les réunions précédentes du Bilderberg, et celle de Maurice Lippens, ex-président de la Banque Fortis, récemment rachetée en partie par BNP et en partie nationalisée provisoirement par l'état belge.
Le diagramme des connexions de quelques participants de la réunion 2009… Cliquez sur l'image pour la télécharger en grand (fichier jpeg 3 Mo).
Conférence Débat organisée par le CCFD avec Marc Dufumier, auteur et directeur de laboratoire à AgroParistech , et Christian Troubé, rédacteur en chef de La Vie , auteur de Les nouvelles famines, des catastrophes pas si naturelles , le 24 Avril 2009 au Centre de congrès Le Manège à Chambéry, en Savoie (73)
En partenariat avec le CCFD(Comité Catholique contre la Faim et pour le développement) et le soutien de nombreuses associations : la FMSEA(Fédération départementale des Syndicats des exploitants agricoles) , la Confédération paysanne , le CMR(Chrétiens en monde rural) , le Lycée agricole de Savoie et Artisans du monde , des collectivités territoriales rattachées à Peuples Solidaires .
Une manifestation dont l'engouement obligea les organisateurs à retransmettre la conférence dans une salle annexe, elle aussi remplie !
La bande est enregistrée sur plusieurs supports, elle présente donc 3 blancs de quelques seconde, mais qui n'entache en rien la qualité et l'intérêt de la conférence.
Аўдыё кліп: Adobe Flash Player (версіі 9 або вышэй) патрабуецца для прайгравання аўдыё гэты кліп.Загрузіце апошнюю версію тут .Вы павінны ўключыць JavaScript ў Вашым браўзэры.
Durée : 2h04
Merci à Jean-François Druhen-Charnaux de nous avoir transmis ce document
l'architecte Jean Charles Fabre propose une vision nouvelle de votre habitation et offre une véritable réflexion sur l'éco-système à choisir et à bâtir en réalisant votre maison.
Approche sensible et énergétique d'un terrain
Faire le choix de construire une maison vivante, c'est avant toute chose se rendre perceptif aux qualités vitales du sol et de son environnement pour se les concilier et pouvoir s'en nourrir. Aussi le temps et l'importance de cette démarche préalable ne doivent-ils pas être minimisés. Je vous propose d'aborder le lieu, le terrain choisi, comme la « table des matières » – au sens propre – d'un livre – votre future maison – dont vous ignorez encore le contenu.
Si la situation vous le permet, ne soyez jamais pressé de construire. Ménagez-vous du temps pour aborder le lieu à plusieurs moments de l'année. Observez les arbres, leurs teintes, leur formes, et les vues que ménage la chute des feuilles à la saison hivernale. Les trouées de verdure permettent une relation nouvelle à notre environnement. Elles pourront se traduire par la suite dans la maison par le choix d'une ouverture orientée. L'arbre en tant que condensateur des énergies vitales d'un lieu (le Tchi des Chinois) vous donnera toujours une idée de potentiel énergétique à disposition sur votre terrain. Je suggère l'approche suivante :
Faites le choix d'un arbre qui, par sa forme, sa taille, son harmonie ou sa particularité vous semble l'arbre maître du lieu. Vous vous mettez dos à lui, puis mentalement vous vous identifiez à lui. Observez alors en tournant progressivement, sans perdre le contact du dos ce que l'arbre « voit » de son environnement. Vous aurez ainsi une idée des qualités particulières que « fixe » l'arbre.
Observez les mousses sur les troncs des arbres. Elles vous donneront la direction principale des pluies sur le site. Quant aux arbres penchés ils vous indiqueront la direction des vents dominants. Il se peut qu'un arbre penché ponctuellement révèle la sous-jacente d'un courant tellurique (cours d'eau, feuille). La présence d'arbres ou de sites foudroyés à proximité sont à ce titre, révélateurs.
Le surréalisme financier qui aura présidé aux évolutions boursières et aux indicateurs financiers et commentaires politiques de ces deux derniers mois est le chant du cygne du cadre de référence dans lequel le monde vit depuis 1945.
De la même manière que, en Janvier 2007, dans le GEAB N°11, LEAP/E2020 avait décrit la charnière 2006/2007 comme caractérisée par un « brouillard statistique » typique de l'entrée en récession et conçue pour faire douter les passagers que le Titanic était bien en train de couler (1), notre équipe considère aujourd'hui que cette fin de Printemps 2009 marque la sortie définitive du référentiel utilisé depuis une soixantaine d'années par les acteurs économiques, financiers et politiques mondiaux pour effectuer leurs prises de décisions, et en particulier de sa version « simplifiée », utilisée massivement depuis la chute du bloc communiste en 1989 (le référentiel étant alors devenu purement américano-centré). Au-delà de tout aspect théorique, cela signifie concrètement que les indicateurs que chacun a l'habitude d'utiliser pour ses décisions d'investissement, de rentabilité, de localisation, de partenariat, etc… sont devenus obsolètes, et qu'il faut désormais chercher ailleurs les indices pertinents si l'on veut éviter de prendre des décisions désastreuses.
Ce phénomène d'obsolescence s'est accentué fortement depuis quelques mois sous la pression de deux tendances :
. d'une part, les tentatives désespérées de sauvetage du système financier mondial, et en particulier des systèmes américain et britannique, ont de facto « brisé les instruments de navigation » du fait des manipulations en tout genre effectuées par les établissements financiers eux-mêmes et par les Etats et banques centrales concernées. Parmi ces indicateurs affolés et affolants, les bourses sont le meilleur exemple. Nous y revenons d'ailleurs plus largement dans les recommandations de ce GEAB N°35. Et les deux graphiques ci-dessous illustrent magistralement comment ces efforts désespérés n'ont pas empêché un bouleversement majeur du classement des grandes banques mondiales (c'est essentiellement depuis 2007 que s'est enclenchée la fin de la domination historique américano-britannique de ce classement)
. d'autre part, les quantités astronomiques de liquidités injectées en une année dans le système financier mondial, et en particulier dans le système financier américain, ont conduit l'ensemble des acteurs financiers et politiques à une perte totale de contact avec la réalité. De fait, à ce stade, ils semblent tous atteints du syndrome de l'ivresse des profondeurs – qui déclenche chez ceux qu'il affecte une impossibilité à se repérer dans les profondeurs marines et les conduit à s'enfoncer toujours plus profondément en croyant en fait remonter vers la surface. L'ivresse des profondeurs financières a visiblement les mêmes effets que son homologue aquatique.
Capteurs détruits ou pervertis, perte du sens de l'orientation des dirigeants financiers et politiques, voilà les deux facteurs-clés qui accélèrent la sortie du système international hors du référentiel de ces dernières décennies. Lire la suite de cet article… »
L'argent a été conçu comme un outil pour améliorer les échanges entre les hommes. En effet, avant la création de l'argent, les échanges étaient limités au simple troc. La création de l'argent a permis d'étendre largement les échanges. Mais aujourd'hui, les échanges entre les hommes sont limités car ils n'ont pas assez d'argent pour acheter tout ce dont ils ont besoin, créant marasme économique et chômage. Pourquoi n'y at-il pas assez d'argent ? En fait, il n'ya jamais eu autant d'argent qu'aujourd'hui, mais il ne sert plus prioritairement aux échanges entre les hommes. En effet, l'argent sert à gagner de l'argent en spéculant (comme avec les assurances vie qui se développent rapidement depuis quelques années), et donc il circule dans les circuits financiers de la spéculation (95% de l'argent sert au circuit spéculatif, 5% seulement servirait au commerce). Autre cause du manque d'argent : les gens ont peur de l'avenir, donc ils sont plus prudent dans leurs dépenses et modèrent leurs achats, ralentissant ainsi la vitesse de circulation de l'argent (le fait de retarder tous les mois de 3 jours ses achats, ralentit de 10% la vitesse de circulation de l'argent et donc diminue de 10% les transactions totales effectuées). De plus les banques qui gèrent l'argent le font dans leur propre intérêt (gagner de l'argent) et pas dans l'intérêt des hommes (très peu de banques prêtent aux personnes qui veulent créer leur emploi, obligeant à passer par la collecte directe de l'argent d'amis). De nombreuses personnes disposent de temps libre (surtout avec le chômage actuel !) ou de production excédentaire qu'elles ne peuvent vendre car il n'ya pas d'argent pour les rémunérer. Il ya des marchandises ou des personnes disponibles pour travailler, et aussi des acheteurs potentiels pour ses services et ses marchandises, mais il manque l'outil nécessaire (l'argent) pour que ces transactions s'effectuent. Comme aujourd'hui l'argent ne joue plus son rôle vital de vecteur des transactions entre les hommes, il est urgent de créer un nouveau système permettant les transactions sous peine d'étouffement.
Les arguments en faveur d'une société sans argent dans laquelle la production vise à satisfaire les besoins humains et où la production pour la vente et l'économie marchande sont abolies, reposent sur le fait suivant : l'industrie moderne et la technologie se sont développées à un tel degré qu'elles pourraient fournir en abondance des biens de consommation et services à toute la population du monde, à condition qu'elles soient utilisées rationnellement pour arriver à ce but.
Les problèmes d'une production en quantité suffisante pour tous sont déjà résolus. Après de longs efforts pour combattre la pénurie l'homme est venu à ses bouts et la possibilité de produire en abondance est devenue une réalité. Mais ceci ne peut être accompli dans le cadre d'une société où les moyens de production sont la propriété d'une minorité et où les richesses sont produites pour la vente en vue de profits. Le seul cadre où cette abondance serait réalisable est celui d'une société dans laquelle toutes les ressources, qu'elles soient naturelles ou industrielles, sont devenues, sous contrôle démocratique, l'héritage commun de toute l'humanité. Dans ces conditions seulement, est-il possible de décider démocratiquement ce qui sera produit et satisfaire les besoins humains? Dans une telle société, marché, salaires, profits, achat et vente seraient hors de contexte ; ils finiraient simplement d'exister.
Nouriel Roubini un des rares économistes avec Paul Jorion à avoir prédit le krach économique d'aujourd'hui annonce que le pire est devant nous ! Nous assistons en ce moment à un débat pitoyable pour savoir si nous sommes oui ou non en récession. En fait il ne s'agit ni d'une récession, ni d'un krach, mais d'une crise systémique. De quel système s'agit-il ?
Le fonctionnement de notre économie possède en effet deux tares majeures : la croissance perpétuelle et la création de la monnaie à partir de dettes.
I) La croissance perpétuelle
Kenneth Boulding, économiste affirme :
«Toute personne croyant qu'une croissance exponentielle peut continuer à l'infini dans un monde fini est soit un fou, soit un économiste.»
Il est en effet impossible de continuer à produire des biens de façon croissante sans détruire la planète. Ainsi, certains écologistes devraient méditer sur le fait que c'est la façon dont fonctionne ce système économique qui est responsable de la destruction de notre environnement.
D'ailleurs Albert A. Bartlett, physicien en conclut :
«La plus grande déficience de la race humaine est notre incapacité à comprendre la fonction exponentielle.»
II) La création de la monnaie à partir de dettes
Les habitants de la planète sont persuadés que l'on crée de la monnaie à partir des dépôts et des placements. C'est faux ! Il existe une vérité qui doit être révélée : l'argent est créé à partir de la dette.
Graham F. Towers, gouverneur de la Banque du Canada de 1934 à 1954 a dit :
«Chaque fois qu'une banque fait un prêt, un nouveau crédit bancaire est créé. De l'argent tout neuf.»
Maurice Allais, Prix Nobel de Sciences Économiques (1988) affirme :
«Par essence, la création monétaire ex nihilo que pratiquent les banques est semblable, je n'hésite pas à le dire pour que les gens comprennent bien ce qui est en jeu ici, à la fabrication de monnaie par des faux-monnayeurs, si justement réprimée par la loi. Concrètement elle aboutit aux mêmes résultats. La seule différence est que ceux qui en profitent sont différents.
John Kenneth Galbraith, économiste :
Le procédé par lequel les banques créent de l'argent est tellement simple que l'esprit en est dégoûté.
Donc, sans dette, pas d'argent, et sans argent, pas de dette. La crise des subprimes a d'ailleurs posé un problème fondamental puisque les crédits n'étaient pas honorés.
Les peuples racines, une philosophie en phase avec la Nature
«Ils n'ont de vêtements, ni de laine, ni de lin, ni de coton, car ils n'en ont aucun besoin ; et il n'ya chez eux aucun patrimoine, tous les biens sont communs à tous. Ils vivent sans roi ni gouverneur, et chacun est à lui-même son propre maître. Ils ont autant d'épouses qu'il leur plaît […]. Ils n'ont ni temples, ni religion, et ne sont pas des idolâtres. Que puis-je dire de plus ? Ils vivent selon la nature.» Amerigo Vespucchi ( Mundus novus )
«Il n'ya rien de barbare et de sauvage en cette nation, à ce qu'on m'a rapporté, sinon que chacun appelle barbarie ce qui n'est pas de son usage.» Michel de Montaigne «Si j'étais chef de quelqu'un des peuples de la Nigritie, je déclare que je ferais élever sur la frontière du pays une potence où je ferais pendre sans rémission le premier Européen qui oserait y pénétrer.» Jean-Jacques Rousseau
«Les personnes appartenant à des minorités nationales ou ethniques, religieuses et linguistiques ont le droit de jouir de leur propre culture, de professer et de pratiquer leur propre religion et d'utiliser leur propre langue, en privé et en public, librement et sans ingérence ni discrimination quelconque.» Déclaration des droits des personnes appartenant à des minorités nationales ou ethniques, religieuses et linguistiques, adoptée par l'Assemblée générale des Nations unies dans sa résolution 47/135 du 18 décembre 1992 (Article 2)
«Le post-colonial a partout été du bricolage d'apparence politique, des minorités favorisant le néocolonialisme, le népotisme et le clientélisme. » Jean Malaurie
«Voir ce qui ne paraît aux yeux de personne, c'est la seconde vue.» Jules Michelet
«Ils sont comme des muets ; ils souffrent, s'éteignent en silence et nous n'entendons rien.» Jules Michelet
«La vie avant la domestication / l'agriculture était en fait largement une vie de plaisir, de contact avec la nature, de sagesse des sens, d'égalité sexuelle, et de bonne santé. » John Zerzan
«Les caractères exceptionnels de cette pensée que nous appelons sauvage tiennent surtout à l'ampleur des fins qu'elle s'assigne. Elle prétend être simultanément analytique et synthétique, aller jusqu'à son extrême dans l'une ou l'autre direction, tout en étant capable d'exercer une médiation entre ces deux pôles… La pensée sauvage se définit à la fois par une dévorante ambition symbolique, par une attention scrupuleuse entièrement tournée vers le concret, enfin par la conviction implicite que ces deux attitudes n'en font qu'une.» Claude Lévi Strauss
«Cinq cents types de fleurs, filles d'autant de types de pommes de terre poussent… sur la terre ; mêlées de nuit et d'or, d'argent et de jour. Les cent fleurs des quinoas que j'ai semés au sommet, étincellent de tous leurs feux sous le soleil ; les ailes noires du condor et d'oiseaux microscopiques sont maintenant en fleurs. Il est midi. Je suis près des montagnes, nos maîtresses, les sommets des ancêtres ; leur neige tantôt saupoudrée de jaune, tantôt tachetée de rouge, brille sous le soleil… … regardez mon visage, mes veines ; les vents qui soufflent de nous à vous, nous les respirons tous ; la terre sur laquelle vous comptez vos livres, vos machines, vos fleurs, descend de la mienne, meilleure, débarrassée de sa colère, une terre apprivoisée… Nous ignorons ce qu'il adviendra. Laissons la mort avancer vers nous, laissons venir ces inconnus. Nous les attendrons ; nous sommes fils du père de toutes les montagnes, nos maîtresses ; fils du père de toutes les rivières.» José María Arguedas (extrait de « A call to some doctors », 1966, traduit du quechua)
«J'ai vénéré la Terre pour comprendre le ciel et grâce aux vers luisants, j'ai connu les étoiles.» Louis Aldebert
«L'homme est la nature prenant conscience d'elle-même.» Élisée Reclus
«Tout est dans la nature et toute la nature est en moi. On est ensemble !» Parole de Pygmée
L'ampleur de la déforestation – 130 000 km² par an – s'apparente à un désastre écologique et social. Particulièrement concernées : l'Amazonie, l'Afrique centrale et l'Indonésie. En cause, la survie des pauvres, l'industrie agroalimentaire et forestière, le consumérisme des riches. La protection de la biodiversité et l'atténuation des changements climatiques passent nécessairement par un questionnement radical des logiques productivistes et des inégalités.
par Bernard Duterme
Problématique complexe aux causes et aux effets multiples, la déforestation correspond d'abord à une évolution mondiale alarmante. Crise alimentaire, changements climatiques, impasses énergétiques… les tendances lourdes de l'actualité de ce début de 21e siècle, de par leurs connexions plus ou moins manifestes avec le déboisement et la dégradation des forêts, obligent la communauté internationale à enfin donner l'importance qu'il mérite au phénomène. Le déclin rapide des superficies boisées ne date pourtant pas de ce millénaire. A la faveur d'autres lames de fond – l'urbanisation, les pollutions, l'agro industrialisation, la pauvreté… – aux liens implicites ou explicites avec la déforestation, le constat aurait déjà dû mobiliser les consciences. Sans doute les risques apparaissaient-ils plus éloignés.
Toujours est-il, on le devine, que la diminution avancée du couvert forestier à l'échelle mondiale s'avère intimement liée, dans ses logiques et dans sa portée, aux modèles de production et de consommation privilégiés ces dernières décennies, voire ces derniers siècles. S'en tenir ici à une approche strictement descriptive ou technique de la problématique ne pourra donc suffire, même si, dans un premier temps, il convient d'en prendre la mesure. Qu'entend-on par déforestation ? Quelle est son ampleur ? Quelles régions et populations du monde concerne-t-elle ? En quoi pose-t-elle problème ? Dans un deuxième temps, nous traiterons des causes évidentes et sous-jacentes de la déforestation, ainsi que de ses principaux moteurs et acteurs, pour ensuite débattre des enjeux cruciaux et des politiques auxquels elle renvoie.
Некаторыя з вас могуць ведаць пра існаванне эканамічных альтэрнатыў, напрыклад, можна знайсці, напрыклад, на Ekopedia . Часта гэтыя варыянты манаполіі: замест банкнот, папера выкарыстоўваецца дэбет / крэдыт, выкарыстоўваючы новае імя прылады (еўра становіцца "грыб", " пшаніца "," кветка ", і г.д ...) у адпаведнасці з пунктаў. Такім чынам, дзесяткі тысяч людзей практыкуюць гэтыя альтэрнатывы ў некалькіх краінах, але яны хутчэй разглядаць як узаемадапаўняльныя, выратавальных шлюпак. На самай справе, мала людзей, якія пакідаюць ўсёй банкаўскай сістэмы да іншай сістэме, акрамя выпадкаў, калі ў іх няма выбару. 
Attention, attention, la grande coterie se rencontre. Les pharaons en cravates se rencontrent, les grands esprits se retrouvent. 
Conférence Débat organisée par le CCFD avec Marc Dufumier, auteur et directeur de laboratoire à 
Communiqué public GEAB N°35 (15 mai 2009) 
L'ampleur de la déforestation – 130 000 km² par an – s'apparente à un désastre écologique et social. Particulièrement concernées : l'Amazonie, l'Afrique centrale et l'Indonésie. En cause, la survie des pauvres, l'industrie agroalimentaire et forestière, le consumérisme des riches. La protection de la biodiversité et l'atténuation des changements climatiques passent nécessairement par un questionnement radical des logiques productivistes et des inégalités. 
Quant aux mots doux, je sais qui va... 
Flux RSS des articles